قلم انداز

چند تصویر عبرت آموز!

2012-01-27T02:10:00.000+03:30

البته واضح و مبرهن است که بسیاری ازدوستان در ایران نمی‌توانند به‌دلیل سرعت کم اینترنت این تصاویر را ببینند. ولی حیفم آمد که این‌ها را اینجا نگذارم!

((جدایی نادر از سیمین)) در راه اسکار

2012-01-24T17:36:00.000+03:30

در شرایطی که هر ایرانی می‌تواند با داشتن فقط یک سکه طلا میلیونر محسوب شود و اخبار نگران کننده اقتصادی خوراک روز و شبمان شده است و آگاهان اقتصادی خبر از بروز ((قحطی )) می‌دهند، چند لحظه پیش خبر نامزدی فیلم جدایی نادر از سیمین برای دوجایزه اسکار شادی و سربلندی را برایمان به‌ارمغان آورد.
به همه ایرانیان، هنرمندان،هنر دوستان بخصوص اهالی ((خانه خراب)) سینما تبریک می‌گویم.
این موفقیت‌ها نشان می‌دهد که با تمام تلاشی که برای نابودی فرهنگ غنی این کشورانجام می‌شود، هنرمندان خوب همچنان توانسته‌اند با حفظ استقلال فکری و شخصیت محکم خود در راه تعالی و ترقی این فرهنگ گام بردارند.

انبارهای کشور پرِ کالاست،مردم نگران نباشند!

2012-01-23T15:17:00.000+03:30

یک مطلب باحال خوندم که حیفم آمد اینجا نگذارم. مصاحبه‌ای است از یک مقام رسمی، آنقدرشیرین است که مثل قند می‌ماند.خلاصه‌اش این است که: همه چی همچنان آرومه و من همچنان چقدر خوشحال و خوشبخت و از این حرف‌ها هستم.

اتاق تهران:

معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت:
انبارهای کشور پرِ کالاست،مردم نگران نباشن
کالاهای وارداتی ارز دولتی می گیرند

معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت با تاکید بر اینکه بازار از نشاط کافی برخوردار است و در این خصوص نگرانی نداریم گفت: برای کالاهایی که بطور رسمی وارد کشور می شوند و در دسته کالاهای غیر ضروری و لوکس نباشند ارز با نرخ مرجع داده می شود.

محمد علی ضیغمی در گفت وگو با خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس؛ در پاسخ به این سؤال که مردم با نگرانی زیاد به مراکز توزیع عمده مواد غذایی و کالاهای اساسی هجوم آورده و اقدام به خرید های کلان می کنند اظهار داشت: اینکه مردم خرید می کنند خیلی خوب است و نشان دهنده نشاط بازار است.

وی افزود: ما معتقدیم در برخی کالاها مثل پوشاک مردم از همین حالا به فکر خرید شب عیدشان باشند و همه کارهای خود را برای دقیقه ۹۰ نگذارند، چرا که در ایام پایانی سال افزایش تقاضا وجود دارد.

معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت در پاسخ به این سؤال که مردم از روی نگرانی این کار را انجام می دهند گفت: ما این موضوع را نگرانی تلقی نمی کنیم و در این خصوص نگرانی هم نداریم. چرا که در ارتباط با تأمین کالا مسئله ای وجود ندارد و در تأمین کالاهای مربوط به کالاهای اساسی نیز ما ذخایر کافی داریم.

ضیغمی در پاسخ به این سؤال که گزارش میدانی فارس حکایت از این موضوع دارد که فروشنده ها خرید اولیه خود را ۳۰ درصد گران تر می خرند و برای حفظ بازار از حاشیه سود خود می زنند اظهار داشت: این که فروشندگان حاشیه سود خود را کم می*کنند تا بتوانند بازار را حفظ کنند شرایط خیلی خوبی است و این ذات بازار رقابتی است. چرا که در بازار رقابتی باید این سیستم خود کنترلی وجود داشته باشد.

وی در پاسخ به سؤال دیگری در خصوص تأثیر افزایش نرخ ارز در بازار کلیه کالاها از جمله کالاهای لوازم خانگی گفت: وارد کنندگان و تولید کنندگان رسمی مثل سابق برای واردات خود ارز مرجع دریافت می کنند و دولت تنها به کالاهای لوکس و غیرضروری ارز مرجع نمی دهد. لذا در این خصوص هم هیچ نگرانی وجود ندارد ضمن اینکه باید توجه داشته باشید کالاهای موجود در فروشگاه ها پیش از افزایش نرخ ارز وارد شده است و در حال حاضر نباید افزایش قیمتی در بازار داشته باشیم و اگر صنفی چنین تخلفی را بکند بی انصافی است و سازمان حمایت با آن برخورد می کند.

معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت همچنین گفت: کالاهای اساسی که برخی از نهاده ها و مواد اولیه آن از خارج از کشور نیز وارد می شود ارز مرجع دریافت می کند لذا افزایش نرخ ارز نباید هیچ گونه نگرانی برای وارد کنندگان رسمی در بازار ایجاد کند.

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

وقتی این مطلب را می‌خواندم کنارصفحه مربوطه در قسمت نرخ ارزها نوشته بود: دلار= 20500 ریال . و وقتی این مطلب را کپی کردم نوشته بود: دلار=21000 ریال!

یعنی واقعا که همه چی آرومه!!!

یک (( ترس )) بسیار ساده!

2012-01-22T22:37:00.000+03:30

قصه خیلی ساده و کلاسیک و باصطلاح قدیمی عبرت آمیز بود: دو تن از بزرگترین دانشمندان، اندیشمندان و متفکران جهان در مورد پیش بینی زمان بارش باران از یک آسیابان بی‌سواد شکست می‌خورند. ابوعلی سینا و ابوریحان بیرونی با تمام غرور و ادعاهایشان در این مبارزه بازنده می‌شوند زیرا که شاید بسیاری از عوامل پیچیده برای ایشان قابل محاسبه نبود ولی آن آسیابان عامی فقط بر روی تجربه خود تکیه زده بود، تجربه‌ای که حاصل هزاران سال زندگی پیشینیانش بوده. او نمی‌تواند اشتباه کند چون هرخطا در پیش بینی، نه لزوم تجدیدنظر در یک تئوری و نظریه را باعث می‌شود بلکه می‌تواند به قیمت از دست رفتن بسیاری از چیزها و اندوخته‌های سالیان و حتی به‌بهای نابودی او منجرشود.

نشسته بودیم به گفتگو، در یک جمع نه‌چندان آشنا، همین چندی پیش بود. قیمت دلار به حدود هزارتومان رسیده بود و بجث‌ها داغ شده بود. من پیش بینی کردم که این قیمت بزودی به دوهزارتومان خواهد رسید! یکی از حاضرین ( که اتفاقا چند نفرشان جزو وارد کنندگان کالا بودند و کارشان بطور مستقیم به ارز ارتباط داشت) به من گفت " البته منظور شما تا چند سال دیگر است!" من پاسخ دادم که نخیر منظور من، زمانی کوتاه وحداکثر شش ماهه است.

و امروز که این افزایش قیمت ارز و یا دقیق‌تر بگویم کاهش ارزش ریال خیلی زودتر از زمان پیش بینی من بوقوع پیوسته پرسش من فقط این است که این همه وزیر و وکیل واقتصاد دان و استاد و کارشناس و غیره و غیره، حتی به اندازه من اطلاعات نداشتند و ندارند؟

راستش را بگویم، پیش بینی‌های دیگری هم دارم که جرات گفتنشان را ندارم و آرزو می‌کنم که اشتباه باشند.

و پرسش اساسی‌تر این‌که من و مایی که نه خریدار و نه فروشنده ارز هستیم و نه کار و شغلمان مستقیما به این حرف‌ها ربطی دارد و اصلا هم علاقمند و پی‌گیر مسایل مرتبط با این موارد نیستیم، چطور باید از این امواج خروشان گذر کنیم؟

شنیدم که آقای مولتی میلیاردری که خودش و برادرش از معروفیت خاصی برخوردارند و از بزرگان بازار و تجارت این کشور بوده‌اند امکان بروز و ظهور (( قحطی)) را پیش بینی کرده.

حالا ما مانده‌ایم و هراس از آینده‌ای که می‌تواند بسیار خوفناک باشد.

دیدگاهی در مورد((جدایی نادر از سیمین))

2012-01-22T20:36:00.000+03:30

نوشته‌ای در وبلاگ ((جامعه شناسی و زندگی روزمره)) از دکترعباس کاظمی در مورد این فیلم دیدم که برایم خیلی جالب بود. پیشنهاد می‌کنم بخوانیدش.

تعیین تکلیف کامپیوترهای دست دوم

2012-01-18T22:54:00.000+03:30

این مطلب عینا از وبلاگ((ماه هفت شب)) متعلق به ((بهاره رهنما )) کپی و نقل شده:

با کامپیوترهای دست دوم خود چه می‌کنید؟

شما با کامپیوترهای دست دوم خود چه می‌کنید؟ اونها رو به قیمت پایین می‌فروشید؟ می‌گذارید گوشه انباری خاک بخوره و بعد از مدتی هم می‌اندازید دور؟
کامپیوترهای ما ممکنه زود از رده خارج بشن و دیگه جواب‌گوی نیازهای ما باشن. شاید به نظرمون بیاد که واقعا این کامپیوترها بلااستفاده باشن.
اما همین کامپیوترها می‌تونن برای خیلی‌ها، برای خیلی از کودکان و نوجوانان، برای خیلی از کودکان و نوجوانان در مدارس مناطق محروم نعمتی بزرگ باشد

داشتم در مورد موضوعی جستجو می‌کردم که بصورت اتفاقی برخوردم به سایت موسسه خیریه مهر گیتی. این موسسه خیریه کامپیوترهای دست دوم رو تعمیر می‌کنه و به مدارس منطقه محروم ارسال می‌کنه. شاید ایده‌ تازه‌ای نباشه اما به نظرم ارزشمنده.

قصدم این بود که این موضوع رو با شما درمیون بگذارم، شاید دوست داشتید کامپیوتر دسته‌دومی که داره خاک می‌خوره رو هدیه کنید به بچه‌های مدرسه‌ای که یک جایی تو این کشور دارن در محرومیت زندگی می‌کنن. شاید لمس کی‌بوردهای قدیمی همین کامپیوترها در سرنوشت‌ یکی از بچه‌ها تاثیر گذاشت!

اگر علاقه‌مند هستید این مطب رو به اشتراک بگذارید تا دیگران هم مطلع شوند

با تشکر از شرمین نادری

+ بهاره رهنما - ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٠/٢٦

.............................................................................................................

این هم سایت این سازمان خیریه هست که خودم پیدا کردم:

http://www.mehrgiti.com/donated-computers-to-schools

جدایی نادر از سیمین

2012-01-18T12:48:00.001+03:30

اول:
الی و نادر و سیمین و اصغررفتند برایمان گل بیاورند و گلاب
لبخندمان نثارشان باد.
دوم:
ایران ، استرالیا - علی دایی - انوشه انصاری - شیرین عبادی - محمدرضا شجریان - شهره آغداشلو - فیروز نادری - جواد نکونام - سهراب شهیدثالث - عباس کیارستمی...
سوم:
بعضی وقت‌ها یک ((جیغ)) چقدرمی‌چسبد!!!

سلامی دوباره

2012-01-18T01:24:00.001+03:30

به شکل شگفت انگیزی برگشتم اینجا!
خیلی دلم تنگ شده بود. واقعا دلم برای دوستانم، این محیط خوب و خودم تنگ شده بود!
رفتنم قصه‌ای داشت خیلی معمولی و آخرش هم خیلی عجیب و غریب، ولی برگشتنم عجیب تر بود.
به همه دوستان سلام می‌کنم.
شاید در یکی دوروز نعطیلات پیش رو بتوانم کمی آب و جارو کنم اینجارو

تبریک برای تولد فروغ فرخزاد

2010-12-29T22:05:00.000+03:30

.
فروغ عزیزم،
خواستم تولدت را تبریک بگویم و ضمنا به‌تو خبر بدهم که بر مبنای آخرین اخبار و اطلاعات رسیده، تا این لحظه هنوز فرصت نکرده‌اند سنگ مزارت را بشکنند و این خودش جای خوشحالی دارد!
پاینده باشی!
.

اين‌بار: پناهي.

2010-12-21T14:12:00.000+03:30

هنوز هم ((دايره)) اش را بيشتر از بقيه‌ي كارهايش دوست دارم. اين شايد سليقه‌ي شخصي و شايدهم كج سليقگي من باشد. اما با ((دايره)) كلي ارتباط ذهني برقرار كرده بودم كه بعد از گذشت چندين سال هنوز هم براي من دوست داشتني است.

مي‌شود در مورد اين فيلم و بقيه‌ي ساخته‌هايش خيلي صحبت كرد و نقد نوشت، اما... اما اگر قرار باشد ديگر نسازد، ننويسد و نگويد...!

وقتي به اين نساختن‌ها فكر مي‌كنم دلم مي‌گيرد. كاش خبر نادرست باشد، كاش تكذيب شود. من يكي كه خيلي دلتنگش مي‌شوم. پناهي را مي‌گويم، جعفر پناهي.

عاشوراي سرخ رنگ تهران

2010-12-18T12:36:00.000+03:30

صف عزادارن،‌پرچم و علامت و كتل سبز رنگ، بوي خوش غذاي نذري، ... امسال مثل هميشه‌اي كه در ذهن دارم همه و همه بودند باين تفاوت كه بيشتر نوشته‌ها و پرچم‌ها بجاي سبز، به رنگ سرخ درآمده بودند و من متحير كه از كودكي به ما گفته بودند رنگ سرخ مشخصه‌ي بني اميه بوده است!

تعداد تكايا و ايستگاه‌هاي مخصوص عزاداري به نحو بسيار زياد و باور نكردني به كنار خيابان‌هاي اصلي منتقل شده بودند. مثل اين‌كه علاوه بر كارهاي معمولي، احتمالا بايد از چيزهايي هم مراقبت مي‌كردند!

ميلاد شاملو

2010-12-12T09:57:00.000+03:30

كتاب رسالت ما محبت است و زيبائي ست

تا بلبل هاي بوسه بر شاخ ارغوان بسرايند

شور بختان را نيكفرجام

بردگان را آزاد و

نوميدان را اميدوار خواسته ايم

تا تبار يزداني انسان

سلطنت جاويدانش را

در قلمرو خاك

باز يابد

كتاب رسالت ما

محبت است و زيبائي ست

تا زهدان خاك

از تخمه كين

بار نبندد...

بيست ويكم آذر سال‌گرد ميلاد شاملويمان است. فرخنده مي‌داريم اين روز را!

گرچه تلاش شده است كه ناديده گرفته شود و فراموش شود، سنگ مزارش شكسته ‌شود، سايت اينترنتي‌اش مسدود شود، اشعار و كتاب‌هايش با محدويت روبرو‌شوند...

اما مگر قادر بوده‌اند كه حافظ و مولوي وعطار را از ذهن‌ها پاك كنند؟

ياد و نامش گرامي باد.

1+15

2010-12-08T01:31:00.000+03:30

معلوم نیست که اولین بارچه کسی بود که ابتکار زد و شر یک عالمه دعوا و مرافعه را از سر شهرداری‌ها کم کرد و با حک کردن یک پــلاک زیبـا و برازنده به شکل ((1+12)) هم صاحبان منــازل را راضی به نصب پــلاک کرد و هم مانع از بروز مشکلات روزافــزون برای مامورین شهرداری شد که درگیری دائمی را برای نصب پــلاک شماره ((13)) گاهی تا مرز زد و خورد و قشون کشی پیش می‌رفتند. در هواپیماهای توپولف هم خودم دیـده بودم که ردیف ((13)) وجود نداشت و لابد به همین دلیل عدم وجود ((نحسی)) سیزده بود که حوادث کمی هم داشت!

حالا با وجوداین همه متفکر و مبتکر ( که بعضی‌هاشان قرار است آبپاش بردارند و آسمان تهران راصفا بدهند) در تعجب هستم که چرا کسی دست به‌کارنمی‌شود که در تقویم‌ها، یک عدد خوشگل ((1+15)) بنویسد و خیلی ها را از نگرانی برهاند؟

به هرحال من تصور می‌کنم تا این عدد نسبتا منحوس و کاملا مشکوک ((16)) در تقویم‌ها هست هرسال باز کسانی پیدا می‌شوند که بیایند و بگویند و بنویسند که:

روز دانشجو گرامی باد!

همه آلودگی‌ست این ایام...

2010-12-04T20:19:00.000+03:30

این که آلودگی هوای تهران ( و تازگی‌ها اصفهان ) را پدیده‌ای طبیعی و ناگزیر قلمداد کنیم و حداکثر با انتقال مسئولیت این آلودگی به شهروندان و مردم کوچه بازار تلاش کنیم مسببین اصلی به‌وجود آمدن این وضعیت را از نتایج تفکرات وعملکردشان تبرئه کنیم نکته‌ی تازه‌ای نیست. همیشه و در همه‌ی مواردی که منجر به آسیب رسیدن به منافع ملی بوده است همیشه همین نگاه و روش حاکم بوده است و انگار که اصطلاح(( کیه کیه من نبودم )) را مسئولین ما خوب آموخته‌اند.

من کارشناس نیستم اما سوال‌هایی برایم بی‌جواب مانده که هرچه در روزنامه‌ها و رادیو تلویزیون جستجو می‌کنم نه‌تنها از پیدا کردن پاسخ ناامید می‌شوم بلکه اصلا طرح جنبه‌های بسیار متفاوت این پدیده‌ی شوم و اشاره به عوامل بوجد آورنده آن را کمتر می‌بینم.
1 – مسئول مهاجرت جمعی ابتدای انقلاب به تهران با اعلام این نکته که هرکس به تهران بیاید صاحب خانه خواهد شد چه کسی بود و با روشن شدن نتایج این حرف کودکانه چه برخوردی با او صورت گرفت؟
2 – مسئول اعلام شعار (( هرآن‌کس که دندان دهد، نان دهد )) و تشویق مردم به تلاش برای تولید فرزند و ازدیاد جمعیت چه کسی بود؟
3 – مسئولیت برنامه ریزی برای اسکان جمعیت این شهر و برنامه ریزان جامعه‌ی شهری در طی این مدت زمان سی ساله چه کسانی بودند؟
4 – فاتحان کوه‌ها وجنگل‌ها و باغ‌ها و باغچه‌ای اطراف تهران و فروش همه‌ی زمین‌های ممکن و احداث انواع شهرک‌های بزرگ و کوچک متوسط در همه‌ی سوراخ و سنبه‌های موجود چه کسانی بودند؟
5 – مسئول برنامه ریزی کلان در این مورد چه کسی بوده؟ و آیا اصولا برنامه ریزی هم وجود داشته است؟
6 – کدام جامعه شناس، مردم شناس، متخصص ومحققی را در این موارد به‌کار گرفته‌ایم و اگر چنین بوده نتایج تحقیقاتشان چه بوده است؟
7 – اصلا علاقه‌ای داریم که بدانیم و بفهمیم (( چی شد که اینجوری شد )) یا طبق معمول ترجیح می‌دهیم که خودمان را به ندیدن و نفهمیدن بزنیم وتقصیر را به‌گردن زمین و زمان و احتمالا توطئه خارجی‌ها بیاندازیم؟
8 - همین الآن اصلا کسی به‌فکر این موارد هست؟ می‌دانم که چهارصد تا نهاد و ستاد و انجمن و اداره و غیره و غیره وغیره در این جور چیزهای گوگولی فعال هستند، اما منظورم کارهای واقعی است و این‌که برای آقازاده‌هامان کار و شغل جورکنیم را ندیده می‌گیرم.
9 – همین الآن اگرفرصت کنیم و یک گشت کوچک در خیابان‌ها بزنیم شاهد تبدیل ساختمان‌های یک و دوطبقه به برجهای عظیم چندین و چندین طبقه خواهیم بود که سایه‌شان چون هیولاهای افسانه‌ای بر سر یک کوچه‌ی فسقلی افتاده است.
من با پیشرفت و احداث برج مخالف نیستم، فقط پرسشم این است که آیا کسی در این زمینه کارِ کارشناسی هم انجام داده ویا فقط ارتباطات خاص برای صدورمجوز‌های این‌چنینی کافی است؟
10 – هرچند سال یکبار معمولا سرو صداهایی در مورد خودرو سازها بلند می‌شود و تبلیغات زیادی در مورد سیاست‌گذاری های اشتباه و تولید‌های مضر و تفکرات غلط و تولیدات بی‌کیفیت و سوء استفاده‌های فراوان این حوزه انجام می‌شود و بعد با جابجایی مسئولین و دست به‌دست شدن ریاست‌ها و پست ‌ها دوباره همه چیز در سکوت ادامه پیدا می‌کند. حالا گر سوال شود که ((مسئولیت این حوزه در مورد آلودگی هوای تهران چیست؟)) آیا فراتر از (( خطوط قرمز)) حرف زده‌ایم؟
درنهایت می‌خواهم بگویم که این شرایط و اوضاع را خودمان درست کرده‌ایم و همین الآن هم از همان روش‌ها وتفکراتی استفاده می‌کنیم که تابه‌حال مورد استفاده قرار داده‌ایم و حتی اگر پانصدهزار سازمان و نهاد هم برای بررسی بحران و یا هر اسم دیگری درست کنیم، تا زمانی که نخواهیم مسئولیت پذیر باشیم و خود را متعهد به حفظ منافع فعلی و آتی ملی و مردمی کشورندانیم اوضاع روزبه‌روز خراب‌تر خواهد شد.

جام جهانی در قطر

2010-12-02T20:42:00.000+03:30

11.586 کیلومتر مربع وسعت.

840.926 نفر جمعیت. (کمتر از یک سوم جمعیت قطری اصیل هستند).

39 سال استقلال.

امیدوارم لطف کنند، بنده نوازی کنند، به ماافتخاربدهند و مارا هم آدم حساب کنند و به جام جهانی راهمان بدهند.

حالا اگر به عنوان تیم فوتبال عرضه پیدا نکردیم که برویم، شاید به عنوان توپ جمع کن بتوانیم درخدمتشان باشیم.

اگر آن‌ها قول بدهند ما را راه بدهند، ما هم قول می‌دهیم تا آن‌زمان یک عالمه شعار جدید درمورد رهبری جهان آماده کنیم.

حقيقت و مجاز

2010-11-15T15:46:00.000+03:30

زبان تمثيل، تشبيه و استعاره هميشه به‌دلايل مختلفي به‌كار گرفته شده، زماني اسماعيل خويي در شعري گفته بود:

...آه اما من با حروف سربی پیمانی دارم

و حروف سربی

دیرگاهی است که از عریانی می ترسند...

استفاده از ايماء و اشاره به هرشكل در آثار هنري سابقه‌اي دارد به قدمت تاريخ بشر، اما دلايل استفاده هميشه يك‌سان نبوده است.

آن‌چه سهم ما شده ويا به‌عبارت بهتر، بيشتر مي‌فهميم و دركش مي‌كنيم مربوط است به عبارات و نقاطي كه قابل بيان به شكل مشخص و آشكار نبوده است. نمونه اگر بخواهيد به‌درازاي تاريخ ادبياتمان از اين گونه‌ها داريم و خوبش را هم داريم.

البته اين عرصه هميشه هم مفيد نبوده است و چه‌بسا مورد استفاده بي‌هنراني قرار گرفته كه ضعف بيان هنري خود را در پشت استفاده از سخن گفتن با ابهام و پوشيده پنهان كرده‌اند و يا به‌شكلي حرف زده‌اند كه هركسي توانسته برمبناي خواست درونيش تفسيري جداگانه ارائه بدهد.

بنظر نمي‌رسد كه مرتكبين چنين كارهايي و حتي مفسرين چنين آثاري گناه زيادي داشته باشند، كه گناه از آنِ ناظمي است كه نظم مورد نظرش را با شدت و خشونت كامل ديكته مي‌كند و انتظار دارد كه همه، با چشم و گوش بسته تاييدش كنند و سر به زير و آرام فقط و فقط اطاعت كنند. اما مردم كه در گذشت ساليان بسيار طولاني آموخته‌اند كه چگونه از ريزه كاري‌هاي فرهنگي و ادبي براي ارتباط داشتنشان با حقيقت استفاده كنند كارِ خودشان را مي‌كنند، تا حدي كه صحبت از پرواز يك مگس هم مي‌تواند به نوعي استعاره تفسير شود كه مقاصدي را تعريف كرده.

درسريال ((قهوه تلخ)) وقتي از مديري(( بلوتوس كبير)) خواسته مي‌شود كه شعري بخواند، اولين چيزي كه بنظرش مي‌رسد اين بيت است:

ما لُعبَتکانیم و فلک لُعبت باز

از روی حقیقتی نه از روی مجاز

و اين بيت، منِ بيننده‌ي ساده دل را به كجاها كه نمي‌بَرَد.....

پ. ن.- در مورد تمثيل اين راببينيد: زبان و ادبيات ملارد.

دروغگو میره تهِ تهِ جهنم!

2010-11-11T19:01:00.000+03:30

رفتیم بازدید سه کارگاه صنعتی برای دیدن دستگاهی که شرکت می‌خواهد بخرد، مدیر یکی از شرکت‌ها می‌گفت "برای این‌که ما را در یک مناقصه برنده اعلام کنند، پنج دستگاه زانتیا خواسته‌اند". مدیر شرکت دیگر گفت" به ما گفته‌اند شما به شرکتی ما ما تعیین می‌کنیم قیمت بدهید، وقتی برنده شد شما دستگاه را می‌سازید ولی شرکت تعیین شده از طرف ما، تحویل می‌دهد".

کاش هردونفر دروغ گفته باشند.

پدران و فرزندان(2)

2010-11-05T19:25:00.000+03:30

نه كرد هستم و نه اهل سنندج اما اين شهر را خيلي دوست دارم. اين دوست داشتن به گذشته‌ها برمي‌گردد و خاطرات زيبايي كه هميشه از اين شهرو مردمانش داشته‌ام. اين بار اما براي مراسم عزاداري يكي از بستگان رفتيم. همان كه درچند پست قبل گلايه كرده بودم نبودنش را.

سنندج هم دارد عوض مي‌شود، توسعه‌ي فضاهاي مسكوني شهر و ساخت و سازي كه در همه جاي شهر و حتي روي كوه‌ها و تپه‌ها در جريان است روزبه‌روز چهره‌ي غريبه‌تر و مدرن‌تري را نشانمان مي‌دهد.(( آبيدر)) اما همچنان استوار است و بر روي شهر لبخند مي‌زند. و اين مجسمه‌ي ميدان اصلي شهر كه ساخت استاد دوست داشتني ((هادي ضياالديني)) است و هميشه دوستش داشتم.

مراسم عزاداري به‌آرامي و بر طبق سنت‌ها برگزار شد. همه نقششان را مي‌دانند، خوب هم مي‌دانند. البته زندگي پرفشار شهري اثرش را حتي در مجالس و مراسم اين‌چنيني هم نشان مي‌دهد.

مراسمي كه در طول تاريخ زندگي اين مردم و به‌علت همدردي كردن و ياري دادن به صاحبان عزا به‌وجود آمده و حتما هم در زمان خودش اثر گذار بوده است، امروزه فكر مي‌كنم كم كم درحال تبديل شدن به يك شكنجه مي‌باشد. مي‌دانم كه اصرار خاصي دارند براي انجام سریع مراسم تدفين ( كه به‌همين علت هم ما به‌اين مراسم نرسيديم) در واقع فاصله‌ي لحظه‌ي فوت تا تدفين چند ساعتي بيشتر نيست و خوشبختانه وجود ترافيك كم حجم به اين سرعت كمك مي‌كند. بعد آشناها مي‌آيند به تسليت. امروز اين مراسم خيلي خلاصه شده و آن حجم و تركيب كامل گذشته را ندارد با اين وجود و خصوصا براي كساني كه ساكن تهران باشند كمتر قابل باور و قابل تحمل است. تا سه روز آقايان در مسجدي كه تعيين شده از ساعت ده صبح تا دوازده و بعدازظهرها از ساعت سه تا پنج حاضر مي‌شوند و بعد از مسجدهم درخانه‌ي محل عزاداري تعداد زيادي مراجعه مي‌كنند. اين آمدن و رفتن‌ها تا حدود يازده شب ادامه پيدا مي‌كند و بعد باز فردا و فردا!!!

روز سوم زن‌ها صبح زود به سرِ مزار مي‌روند و بايد قبل از اذان صبح حتما گورستان را ترك كنند. بعد از ظهر هم باز زن‌هايي كه به گورستان رفته‌اند بايد قبل از اذان مغرب از ‌آن‌جا خارج شوند. و پس از اذان مردها هستند كه براي انجام مراسم به گورستان مي‌روند. اين ازدحام چند روزه واقعا براي خانواده‌ي فرد متوفي طاقت‌فرساست و به‌طوري كه متوجه شدم حالاتخفيف پيدا كرده و قبلا همه‌ي اين آمدو شدها در طول يك هفته انجام مي‌شده آن‌هم تمام روز !

رفتیم و باغ‌چه‌ای را دیدیم که بارها و بارها برایمان میوه چیده بود و شسته بود و به‌عنوان توشه‌ی راه برگشت به تهران، همراهمان کرده بود. حالا خودش دیگر نبود و این باغچه بدون حضورش حتما نابود خواهد شد، نه‌اینکه بازماندگان نخواهند نگهش دارند بلکه بیشتر به‌این دلیل که کسی دیگر تاب و توان و طاقتش را ندارد که هر روز به شکل منظم زمانی را به رسیدگی اختصاص بدهد. گفتند که در چند روز آخر برای تقویت روحیه ، به ‌او گفته بودند که: بلند شو برویم گل‌ها منتظر آب هستند. پاسخ داده بود که"صاحبِ گل دیگر توان ندارد".

به هر حال او رفت و با خود بخشی از تاریخ زندگی ما و سهمی از هویتمان را برد. حالا دیگر فقط باید گفت یادش گرامی باد، دلمان برایش تنگ می‌شود.

حکایتِ آقای باحال

2010-10-21T17:10:00.000+03:30

مدیرعامل به من و یکی از مدیران شرکت (آقای باحال) ماموریت داده که برای حل اختلاف با شرکت دیگر دست به‌کار شویم. پس از هماهنگی داخلی، با آن شرکت تماس می‌گیریم و برای روزهای دوشنبه ساعت 10 صبح قرار ملاقات می‌گذاریم.

روز دوشنبه ساعت 9:15: آژانس در بیرون منتظر ما است. من بلافاصله خارج می‌شوم و در کنار اتوموبیل منتظر آقای باحال می‌شوم. ایشان لطف می‌کنند و بعد از چندین تماس تلفنی از طرف نگهبانی در ساعت 9:35 تشریف می‌آورند بیرون و به من که در انتظار معذرت خواهی ایشان هستم می‌گویند: " خوش به‌حال شما که اینقدر فراغت دارید که می‌توانید سریع آماده شوید، ما که کار دارد از سر و رویمان بالا می‌رود و فرصت سرخاراندن نداریم."

من متوجه می‌شوم که یک چیزی هم بدهکار شده‌ام!

روز دوشنبه هفته بعد ساعت 9:15: آژانس منتظر است و من با هوشمندی کامل که ناشی از تجربه هفته قبل است در جای مناسبی مخفی شده‌ام تا بتوانم بعد از آقای باحال خودم را نشان بدهم. ساعت 9:30 آقای باحال می‌آید و با تعجب دور و بر را نگاه می‌کند. ساعت 9:35 من با آرامش و اعتماد به‌نفس خودم را نشانش می‌دهم. بلافاصله می‌گوید: " خوش به‌حالتان که اینقدر فراغت دارید که همه چیز را سرِ فرصت و با حوصله و تفریحی انجام می‌دهید. ما که آوار کار روی سرمان ریخته، مجبوریم برای هر لحظه برنامه داشته باشیم و کاملا منظم باشیم."

من متوجه می‌شوم که باز هم یک چیزی بدهکارهستم!

نتیجه اخلاقی: تازه درک می‌کنم که چرا حقوق دریافتی ایشان 5/2 برابر بیشتر از من است!

به ياد عارف و عارف‌هاي ديگر

2010-10-19T10:50:00.000+03:30

.
گاهي همينجوري يك نغمه‌اي، آهنگي، نوايي در سرِ آدم مي‌پيچد بدون اين‌كه دليلش روشن باشد.
اين آهنگ را من در ذهنم يادگار دارم از خيلي سال پيش واز دوستي كه جايش خالي است. حالا با علت يا بي علت چند روزي است كه دائم در گوشم زمزمه مي‌شود.

به ياد عارف
.
(چاووش يک)
شاعر: هوشنگ ابتهاج(متولد رشت1305)
صداي استاد محمدرضا شجريان(متولد مشهد 1319)
دستگاه: بيات ترک
تاريخ ضبط: 12/4/1355
تاريخ انتشار: تابستان 1357
.
بنشین به یادم شبی تر کن از این می لبی
که یاد یاران خوش است
یاد آور این خسته را کاین مرغ پربسته را
یاد بهاران خوش است
مرغی که زد ناله‌ها در قفس هر نفس
عمری زد از خون دل نقش گل بر قفس یاد باد
داد،داد،عارف با داغ دل زاد
داد ای دل داد، عارف با داغ دل زاد
ای بلبلان چون در این چمن وقت گل رسد زین پاییز یاد آرید
چون بر دمد آن بهار خوش در کنار گل از ما نیز یاد آرید
داد، داد، عارف با داغ دل زاد
داد ای دل داد، عارف با داغ دل زاد
عارف اگر در عشق خود جان خسته بر باد داد
بر بلبلان درس عاشقی خوش در این چمن یاد داد
داد، داد، عارف با داغ دل زاد
داد ای دل داد، عارف با داغ دل زاد
.
لينك دانلود: به‌ياد عارف
..

قهوه‌ای که گاهی خیلی تلخ می‌شود

2010-10-19T00:30:00.001+03:30

این که با نمایش بذل وبخشش بی‌حساب دارایی‌های مملکت به‌دست حاکمان نالایق در یک سریال طنز، اشکمان درمی‌آید به تیزبینی مهران مدیری برمی‌گردد یابه بی‌جَنبه‌گی ما؟

اگر اوضاع به همین ترتیب پیش برود شاید که به‌زودی با دیدن لورل هاردی هم بغضمان بترکد!

پدران و فرزندان

2010-10-13T13:32:00.001+03:30

.
نشسته‌ايم به انتظار كه كي خبر مي‌رسد. انگار عادت كرده‌ايم. داريم عادت مي‌كنيم.

.
وقتي كه بچه بوديم همه چيز را با سكون مي‌ديديم، آقاي جعفري پيراست؟ خب بايد پير باشد، اين آقا از اول پير بوده و پير خواهد ماند. خانم حسيني جوان بود و جوان مي‌ماند. اصلا نمي‌ديديم حركت زمان را و در تصورمان نبود اين همه تغيير و اين همه رفتن و آمدن را. كوچك‌تر ها كوچك بودند و مي‌ماندند و بزرگترها مثل شاخه‌هاي قطور درختان پير در جايشان ثابت بودند. پسرعموي مادرمان را سالها‌ي سال با همان شكل و شمايل مي‌ديديم و به ذهنمان هم خطور نمي‌كرد كه اين فقط بي‌دقتي ماست كه چنين مي‌پنداريم.
.
بچه كه بوديم خيلي از بزرگترها برايمان ابهتي خاص داشتند. گردن‌هاي افراشته و مغرور، صداهاي بم و حرف زدن شمرده از مهم‌ترين مشخصات اشخاص برازنده‌اي بود كه مي‌توانستيم در دور و برمان ببينيم و اميدوار باشيم كه در بهترين حالت ممكن ماهم كسي بشويم مثل آن‌ها.
.
بزرگ‌تر كه شديم ديدگاهمان تغيير كرد. ديگر هيچ چيز ثابت نبود، دنيا بود و ما، ما بوديم و دنيا و آدم‌هايي كه ديگر اهميت سابقشان را برايمان نداشتند. آقاي جعفري پيرتر شده بود، خانم حسيني هم پا به‌سن گذاشته بود. آثار كندي را كاملا در حركات پسر عموي مادري احساس مي‌كرديم. بله، دنيا بود و ما، ‌ما بوديم و دنيا. دنيايي كه فقط ما مي‌فهميدمش و ديگران- آن بزرگ‌تر‌هاي پرابهت قبلي– حالابرايمان فقط مشتي افراد عادي بودند كه انگار صرفا براي اين‌كه ما تنها نباشيم و حوصله‌مان سرنرود وجود داشتند. اطمينان داشتيم كه در حال فتح جهان و تاريخ و همه‌ي معاني ممكن هستيم. حقيقت كه خيلي هم سطحش بالا بود فقط و فقط به ذهن و فكر ما مي‌رسيد و ديگران – همان فرسودگان – قادر نبودند چيزي از ذهنيات ما و واقعياتي را كه به‌دست مبارك ما آشكار شده بود را درك كنند.
.
نشسته ايم به نظاره كه خبر كي‌مي‌رسد. انگار بي‌رگ شده‌ايم. كاش بي‌رگ بوديم.
.
پا كه به‌اجتماع بگذاري، خودش باتو سخن مي‌گويد. معمولا هم حرف‌هاي قشنگي برايت ندارد. براي ما هم سخن گفت،‌حكايت‌ها داشت برايمان. حكايت‌هايي كه اصلا زيبا نبود. حجاب غرورمان كه كنار رفت – دوباره- بزرگانمان را ديديم. همان سخت كوشاني كه از ميان طوفان‌هاي بزرگ عبور كرده بودند تا بتوانند آرامش را ايجاد كنند. حالا ديگر قدرشان را مي‌دانستيم. برايمان عزيزتر شده بودند. تازه درك مي‌كرديم كه چه زحمت‌ها و مرارت‌هايي را متحمل شده بودن تا ما، در كنارشان رشد كنيم. تازه متوجه مي‌شديم كه چقدر دين به‌گردنمان دارند و چقدر دوستشان داريم.
.
زمان گذشت و حالا ما در همان جايگاه قرار داشتيم و كودكاني نوپا كه با ترديد نگاهمان مي‌كردند. جواناني كه فكر مي‌كردند فقط دنيا هست وآن‌ها،‌ فقط آن‌ها هستند و دنيا. و ما، در سكوت نگاهشان مي‌كرديم و وقتي روي برمي‌گردانديم، ‌پدرانمان را مي‌ديديم كه چندين گام جلوتر از ما به‌آهستگي به‌پيش مي‌روند و با آميزه‌اي از وحشت و عشق و حسرت درميافتيم كه چقدر دوستشان داريم و چقدر نيازمندشان هستيم.
.
بازگشتي در كار نبود، آغوش گرم و اطمينان بخشي كه اين خردمندان هميشه برايمان آماده داشتند ديگر در دسترسمان نبود. حالاما بوديم كه بايد بر روي جوانانمان آغوش بگشاييم و تيره روزي‌هايشان را با حرفي پندآموز يا سخني محبت آموز تخفيف بدهيم. قرار بود ما ستوني باشيم براي تكيه‌ي فرزندانمان، حال كه خود تكيه‌گاهي مي‌طلبيديم براي تنهاي‌هايمان. و چقدر عجيب بود كه اين بزرگان سالخورده هنوز هم برايمان مهم بودند و سرسخت و استوار. حالا غم غربت را در هر لحظه احساس مي‌كرديم و نگاهمان هميشه رو به سوي آن‌ها داشت.
.
نشسته‌ايم با نگاهي ثابت و خيره كه كي نوبتش مي‌رسد. كه كي نوبتمان مي‌رسد.
.
باز ما بوديم و آن‌ها كه حالا ديگر فقط يادگارهايي بودند از گذشته‌هاي رويايي ما، سايه‌هايي از هرآن‌چه در ذهن داشتيم ازاين بزرگ، از پدر!
.
حالا نشسته‌ام به‌انتظار كه خبر كي‌مي‌رسد، انگار بي رگ شده‌ام، حتما بي‌رگ شده‌ام. مگر مي‌شود همين حالا، همين‌جا يك كسي بيايد و بگويد تو رفتي، ومن باشم و ادامه بدهم؟ من باشم و تو نباشي؟
.
دوست داشتم باتو بگويم كه دوستت دارم، دوست داشتم مي‌توانستم درآغوشت بگيرم، در آغوشت آرامش را و امنيت را و شادي را جستجو كنم.
.
نشسته‌ام به انتظار تاكي برايم بگويند كه من تنهايم.
.

ایران - برزیل و عشق

2010-10-08T02:56:00.000+03:30

احتمالا بیشتر آدم‌ها قبول دارند که وقتي پای عشق وسط مي‌آید مي‌تواند جا را برای واقعیت و منطق تنگ کند اما این‌که یک مشت آدم بی‌کار بیایند و برای پیش بینی نتيجه‌ی بازی ايران و برزیل اس ام اس بفرستند خودش کلی جای حرف دارد، تازه کسانی که ایران را برنده‌ی بازی اعلام کرده‌اند دیگر از آن حرف‌هاست! آخر کدام آدم کم اطلاعي مي‌تواند فکر کند که تیم فوتبال ايران با این‌همه مشکلات بتواند تيم افسانه‌ای برزیل را شکست بدهد؟؟؟!!!

این طرز فکر و نگاه یا نشان از بی اطلاعی دارد و یا از عشق و علاقه‌ي زیاد و در واقع رای دهنده نه برمبنای واقعيات، بلکه براساس احساسات خود رای داده و آرزوهایش را بیان کرده است.

حالا اگر قول بدهید به کسی نگویید همین‌جا برایتان فاش کنم که با سه موبایل مختلف رای دادم و با هرسه هم به:

(( پیروزی ایران! ))

آخرو عاقبت قهوه تلخ...

2010-10-05T16:36:00.002+03:30

بعد از ديدن شش قسمت از سريال قهوه تلخ و با توجه به موضوع اصلي انتخاب شده توسط مهران مديري و حساسيت‌هاي شديدي كه در همين زمينه‌ها وجود دارد، خيلي كنجكاو هستم كه بفهمم نتيجه‌ي ((پخش)) سريال چه خواهد شد؟

شايدآنقدر كه مشتاق دانستن اين موضوع هستم، براي خود سريال كنجكاو نيستم. سوالِ من كه بنظرم بايد بنويسم سوالِ ((بزرگ)) من حالا اين است كه آيا تمام قسمت‌ها انتشار پيدا خواهند كرد؟ اميدوارم چنين باشد.

البته با برآوردي خيلي سطحي، نتيجه‌اي كه عايد مي‌شود كمي مشكوك است.

حداقل، شايعات برخورد با برنامه‌ي ((نود)) مي‌تواند شاهدي باشد بر اين حدس و گمانِ نه خيلي خوش‌بينانه.

رُزِ زردِ خونين

2010-09-29T11:15:00.003+03:30

ارتباطات اينترنتي و ماهواره‌اي باعث شده كه انسان‌ها در تمام كره‌ي زمين بتوانند از درد‌هاي ديگران اطلاع داشته باشند و با كمال تعجب متوجه شوند كه چقدر اين دردها مشترك هستند. حجاب‌هايي كه به شكل مصنوعي بين ملل و اقوام مختلف كشيده شده بود، در حال فرو ريختن است، حالا احساس مي‌كنيم كه اصلا تفاوتي بين كرد، ترك، بلوچ، عرب و فارس وهمچنين مجموعه‌ي اين‌ها با انسان سوئدي و تايلندي و كانادايي و ژاپني وجود ندارد و آن‌چه هست كوشش در جهت ايجاد تفاوت و اختلاف براي سوء استفاده از نا ‌آگاهي مردم است و چه جنگ‌هاي بزرگي كه به‌بهانه‌هاي ملي و مذهبي و قوميتي و نژادي به‌راه انداخته‌اند و چه انديشمنداني كه سركوب شده‌اند براي اين‌كه همين نكته‌ي ساده‌ي پيش پا افتاده‌ي قديمي يادمان برود كه:

بني آدم اعضاي يك پيكرند!

دوستي زحمت كشيده و ترجمه‌ي شعري از ((راجرواترز)) را برايمان منتشر كرده. واقعا كه شباهت‌ها چه شگفت انگيز است.

داشتیم تلویزیون می‌دیدیم

در میدان «تیان‌آن‌من»

جایی که عزیزم را از دست دادم

رُزِ زردِ من

در لباس خونینش

او سرآشپزِ سفارش‌های شیرینی بود

در یک رستوران چینی در کرانه‌ی ((یانگ تسه))

موهای درخشانی داشت

او دختر یک مهندس بود

آیا اشکی نخواهی ریخت

برای رُز زرد من؟

رُز زرد من

در لباس خونینش

او روحی بی‌نقص داشت

و امیدهای بزرگ

و چشم‌های بادامی

وسایلش زرد بودند

آن دختر، دانشجوی فلسفه بود

همراه من غصه نخواهی خورد

برای رُز زرد من؟

اشکی بریز

برای لباس‌های خونی‌اش

او موهای درخشانی داشت

با سینه‌های بی‌نقص

و چشمان بادامی

و وسایلی که زرد بودند

او دختر یک مهندس بود

پس هفت‌تیرهایتان را درآورید

و سنگ‌هایتان را

و چاقوهایتان را بیرون بکشید

و تا استخوان در تن‌شان فرو کنید

آنها پادوهای ماشین خواروبار فروشی هستند

آنها بودند که آسیاب‌های سیاه شیطانی را ساختند

که جهنم را روی زمین به پا کرده‌

صندلی‌های ردیف اول را برای تماشای مصلوب کردن مسیح خریدند

آنها ربطی به من ندارند

و من برای خواهرم غصه می‌خورم

مردم چین

فراموش نکنید، فراموش نکنید

بچه‌هایی را که برای شما مردند

زنده باد جمهوری

بعد از این ما کاری کردیم؟

فکر می کنم کردیم

ما تلویزیون تماشا کردیم

تلویزیون تماشا کردیم

ما تلویزیون تماشا کردیم

تلویزیون تماشا کردیم

او دستمال سفیدی دور گردنش بسته بود که می گفت

اینک زمان آزادی‌ست

او فکر می‌کرد دیوار بزرگ چین

فرو خواهد ریخت

او یک دانشجو بود

پدرش مهندس بود

اشکی نخواهی ریخت

برای رُز زرد من؟

رُز زرد من

در لباس خونینش

پدربزرگش با ((چیانگ کای شک)) پیر جنگیده بود

همان موش کثیف و خبیث

که به سربازانش دستور می‌داد

به بچه‌ها و زنان شلیک کنند

تصور کن، تصور کن

و در بهار سال 48

مائو تسه تونگ عصبانی شد

و آن دیکتاتور پیر، ((چیانگ))، را با لگد

از سرزمین چین بیرون انداخت

((چیانگ کای شک)) به ((فرموسا)) رفت

آنها جزیره‌ی ((کیوموی)) را مسلح کردند

گلوله‌هایشان بر فراز ((دریای چین)) پرواز می‌کرد

جزیره‌ی ((کیوموی)) را به یک کارخانه‌ی کفش تبدیل کردند

و اسمش را ((تایوان)) گذاشتند

آن دختر با یک انسان ((کرو-مگنون)) فرق دارد

با ملکه ((آن بولین)) فرق دارد

او با ((رزنبرگ‌ها)) فرق دارد

و با یک ((یهودی)) بی‌نام و نشان

آن دختر یک ((نیکاراگوئه‌ای)) ناشناس نیست

نیمی سوپراستار و نیمی قربانی

او یک ((ستاره‌ی پیروزی))‌ست با مفهومی نو

و با یک انسان اهل ((دودو)) فرق می‌کند

و با یک ((کانکابونویی)) هم

آن دختر ((آزتک)) نیست

و با ((چروکی‌ها)) فرق دارد

او خواهر همه است

او نماد درماندگی و ناتوانی ماست

او یکی از پنجاه میلیون نفری است

که می‌تواند به ما کمک کند تا آزاد شویم

چون توی تلویزیون مرد

و من برای خواهرم غمگینم

لينك:فرزاد حسني

تبریکِ با احتیاط

2010-09-28T01:05:00.000+03:30

امشب نشستم و بازی والیبال ایران - ایتالیا را دیدم، خیلی از بازی بروبچه‌های تیم ملی ایران لذت بردم. دوست داشتم به سهم خودم شادی کنم وتبریک بگویم اما نمی‌دانستم چطور و با چه زبان و بیانی باید این کار را بکنم که احتمالا به‌کسانی برنخورد و ناراحت نشوند!

به‌هرشکل این ریسک را می‌کنم و با صدایی خیلی آهسته می‌گویم: درود به جوانان خوب ایران زمین.

دنياي مجازي در دنياي مجازي

2010-09-26T22:15:00.000+03:30

رفتم يك چند تا وبلاگ را ديدم كه به‌راحتي مي‌شود رويشان برچسب((سفارشي)) زد. مكانيسم عمل را اصلا نمي‌دانم، آيا این بلاگر‌هاصبح‌ها مثل يك كارمند موظف به اداره مي‌روند و بعد از زدن كارت ساعت و صرف صبحانه، يك نفس مي‌نشينند به وبلاگ نويسي و يا اينكه ((پارت تايم)) كار مي‌كنند؟

در دنياي اينترنت و باصطلاح((مجازي)) تو براي خودت هويتي داري، حرفي داري براي گفتن، چيزي داري براي ارائه كردن. درخيال خودت ( لا اقل ) فكر مي‌كني با نوشتن هرپست و هر مطلب حتي اگر بازگو كردن يك جوك بي‌مزه باشد يا خبر از اختراعات جديد كامپيوتري، يك مطلبي را ارائه كرده‌اي كه شايد با نبودنت و ننوشتنت آن مطلب جلوه نمي‌كرد. هويتت مي‌تواند كاملا واقعي باشد، مي‌تواند كاملا مجازی باشد و يا مي‌تواند نيمه واقعي باشد، مثلا اگر دبير هستي شايد نيازي نباشد اسمت را بنويسي ولي خواننده با اندكي دقت مي‌تواند پي ببرد كه با چه كسي طرف است و علايق و سليقه‌هاي تو را بشناسد و به تو انس بگيرد ويا براي هميشه تركت كند. هویت تو در وبلاگ باشماره شناسنامه و کارت ملی تعیین نمی‌شود، آن‌چه که تو را مشخص و متمایز می‌کند، نظرات، دیدگاه‌ها ونقاطی است که بر روی آن‌ها تمرکز می‌کنی و این تمایز در مفهوم اصلی خود اشتراکاتی را می‌سازد که باعث می‌شود تا بتوانی هم‌فکران و هم‌سلیقه‌های خود را بیابی و ارتباط‌های نو و دوستان جدیدی پیدا کنی.

چیز‌هایی که من به‌عنوان وبلاگ دیدم مجموعه‌هایی بودند بی‌نظم، که درهمان حال کاملا هم منظم به‌نظر می‌رسیدند. بی نظم از این رو که اصلا نمی‌توانی رابطه‌ای بین مطالب مختلف‌شان پیدا کنی و احساس می‌کنی که موارد و مطالبی به شکل کاملا تصادفی در زیر هم ستون شده‌اند و هیچ خط یا مسیر فکری مشخصی تعقیب نمی‌شود، و منظم از این جهت که تمامشان اشتراکاتی دارند و از یک فرمول معین پیروی می‌کنند. مطالب عمده‌ی این وبلاگ‌ها شامل مقداری عکس از طبیعت و حیوانات و دنیای وحش و کوه وبیابان و دنیای کامپیوتر و... است که دربین این مطالب قسمت‌هایی که ظاهرا قرار است بدنه‌ی اصلی و هدف نهایی وبلاگ در آن بیان شود خودنمایی می‌کنند که این مطالب تشکیل شده از رونویسی مطبوعات عمومی روز و بحث‌هایی که به شکل مرتب از رادیو تلویزیون پخش می‌شود. یعنی این تصور وجود دارد که اگر مطلبی در مطبوعات توجه مرا جلب نکرد، شاید بشود به‌عنوان یک اندیشه‌ی شخصی در یک وبلاگ به من خورانده شود. تا این‌جای کار شاید زیاد بد نباشد، اما مشکل از این‌جا تازه آغاز می‌شود، احساس قدرتمندی به‌تو می‌گوید که کار به صورت یک انجام وظیفه جمع و جور شده و خالی از هر نوع علاقه یا خلاقیت است. به نوعی احساس نشریات ((بساز و بفروشی)) را تجربه می‌کنی.

از این نقطه است که اتفاق جالبی رخ می‌دهد، من و تو ودیگرانی که هرنوع فعالیتی در شبکه‌ی اینترنت داریم باتفاق میلیون‌ها نفر دیگردر سراسر جهان چیزی را می‌سازیم که نامش ((دنیای مجازی)) است و عده‌ای دیگر در داخل این دنیای مجازی تلاش می‌کنند دنیای دیگری را خلق کنند که هیچ اسمی برازنده‌ی آن نیست به‌جز((دنیای مجازی)).

دردِ دل‌هاي يك كمي خصوصي

2010-09-26T13:03:00.000+03:30

آدم هرچي باشه بالاخره آدمه، يك وقت‌هايي دلِش مي‌گيره، آدم ياد مي‌گيره كه بره پيش دوستش دردِ دل كنه. بعدش يك خورده سبك ميشه اما خيلي وقت‌ها حس مي‌كنه كه بار غم و غصه‌هاش رو گذاشته روي شونه‌ي اون دوست و حداقل اتفاقي كه ممكنه افتاده باشه اينه كه ناغافل ميبيني كه روحيه‌ي دوست عزيزت ريخته به‌هم و تازه ياد مشكلات خودش افتاده و حالا بايد يك جوري يه فكري بتوني براي اون بكني.

اين كه نوشتن مداوم در وبلاگ باعث آرامش روحيه‌ي آدم‌ها ميشه خودش نكته‌ي مهميه، اما خيلي هم محدوديت داره. وقتي تازه اومده باشي به خودت اجازه ميدي در هر موردي كه دلت خواست بنويسي و اصلا هم برات مهم نيست كه كسي بخونه يانه و اگر كسي خوند چه فكري در موردت ميكنه. بعد از يه مدت كم كم بيشتر با فضا آشنا ميشي و دوستاني پيدا ميكني كه براي خوندن مطالب بخصوصي كه تو هميشه داري ميان به وبلاگت سر ميزنند. حالا ديگه برات مهم ميشه كه چي بنويسي و براي كي بنويسي. و به همين دليل محدوديت‌ها بيشتر ميشند. اضافه بر محدوديت هاي سياسي و اخلاقي و غيره و غيره، حالا بايد حواست هم باشه كه اون خواننده‌هاي دايمي و اون دوستهاي نديده رو نااميد نكني. بايد مواظب باشي كه اوني كه اونور دنيا نشسته و خودش هزار جور مشكل و مسئله داره و با اين اميد مطالبت رو ميخونه كه چيز تازه‌اي توشون پيدا كنه، از لحن بد و خسته‌ي تو نرنجه و آسيب نبينه.

مثلا اگر عادت داري طنز و فكاهي بنويسي و خواننده بي‌نوا يك دفعه بياد و ببينه از صاحبخونه و اجاره و اين حرف‌ها دردِ دل كردي، چه حالي ميشه يا اون خواننده‌ي مطالب علمي كه عادت كرده آخرين اخبار رو از زبون تو بشنوه، چه حال ميشه وقتي ميبينه تو از پوشك و قيمت شيرخشك مي‌نالي. به هر صورت وبلاگ‌هاي مختلف براي آدمهاي مختلف نوشته ميشند و همه كسايي كه تو اينترنت مي‌چرخند عادت كرده‌اند كه براي خوندن چه مطلبي كجا بايد برند. پس تو هم تلاش ميكني خودت رو با اين واقعيت وفق بدي كه فقط بعضي از مطالبت رو بنويسي. حالا قصه از اول شرع ميشه يعني تازه بايد دوباره بگردي و ببيني اگر غم و غصه داشتي بايد كجا مطرحشون كني؟ اگر شنيدي كه دوست محترمت كه براش خيلي ارزش قائلي رفته و داره با كساني همكاري ميكنه كه از نظر تو كاملا مردود هستند به كجا ميخواهي شكايت كني؟ تو ميدوني كه اون قابليت‌هاي زيادي داشت و مي‌دوني كه مشكلات مالي زندگشي هم خيلي زياد بود، حالا راهي براش باز شده كه بتونه هم از قابليت‌هاش استفاده كنه و هم وضعيت زندگيش رو سرو سامون بده، اين وسط تو ميموني كه چه‌طوري بايد ارزيابي كني؟ يعني بايد محكومش كني؟ اصلا تو كي هستي كه ميخواهي قضاوت كني و بگي " آقاي فلاني، از نظر من تو محكومي، تو رفتي آب به آسياب كساني ميريزي كه دارند توي سرِ من مي‌زنند، تو براشون ابزار هاي خوب مي‌سازي، تو مجهزشون مي‌كني، نكن اين كارهارو" . اونوقت اگر ازت پرسي كه به‌تو چه مربوطه؟ چي ميخواهي بگي؟ اگر گفت پس هزينه‌هاي زندگيمو از كجا جور كنم؟ جواب چي داري؟ اگر توجيه كرد كه "اگر من نكنم، كس ديگه‌اي ميكنه" و هزارتا اگر ديگه. پس تو ميموني و كلي سوال كه كلافه‌ات ميكنه. حس ميكني يه چيزهايي دارند خورد مي‌شند. حس ميكني جوابي نداري براي اين سوال‌ها. بايد به كي‌بگي و كجا مطرح كني اين حرف‌ها رو؟

از اين طرف مشكلات معمولي زندگي يه طرف، اين كه يه رفيق صميمي ديگه بعد از بيست سال رفاقت، به‌اين نتيجه برسه كه تو براش نارفيقي كردي!!! و تو حتا فرصت نداشته باشي كه از خودت دفاع كني و توضيح بدي كه من هركاري كردم براي حفظ تو بوده، سعي كردم كه از تو مراقبت كنم و غيره و غيره . يعني يه نفري هم جرم رو كشف كردي هم محاكمه كردي و هم محكوم كردي و حالا هم داري مجازات مي‌كني؟ واقعا چه‌قدر بايد زمان ببره كه يك نفر به‌آدم اعتماد كنه؟ چه‌قدر بايد كارهايي رو بكني كه طرفت بپذيره كه باهاش صادق هستي؟ خب، تو هم راه‌هايي داري، ميتوني بگي به‌درك، ميتوني بگي اصلا نه‌من نه‌تو، ميتوني بگي من ميرم براي خودم رفيق‌هاي جديد گير ميارم. اما خودت هم باور نداري حرفت رو. قبول داري كه يه چيزهايي اين وسط مي‌شكنه؟ اين صداي شكستن فقط از دل من نيست، چيزهاي خيلي مهمتري داغون ميشه. براي ما هميشه خيلي مضحك بوده كه تو جريانات سياسي، يك آدم رو كه خودشون معرفي كردند، بزرگش كردن، بردنش به‌عرش اعلا به حدي كه روزگاري جرئت نمي‌كردي اسمش رو بدون القاب و تشريفات جايي ببري، يك دفعه ميشه ذليل و همون‌ها كه گنده ش كرده بودند حالا سعي مي كنند كه ازش يك ديو بسازند و همه چيزهاي بد رو بهش نسبت بدند و تازه تو رو متهم كنند كه چرا اسمش رو مي‌بري و چرا ازش فاصله نمي گيري و چرا محكومش نمي‌كني؟ حالا ماها ميايم تو زندگي روزمره هم همينكار رو ميكنيم، بعد از فلان سال تازه به اين نتيجه مي‌رسيم كه فلاني از اولش هم مشكل داشت و اصلا همه‌ي چيزهاي بد دنيا از اون طرف مياد!

وقتي دلت مي‌خواد گله كني كه چرا اين حرف‌ها مطرح شده، احساس بدتري بهت دست ميده،‌درست مثل اينكه آدم رو متهم كنند كه در يك مهموني فاميلي كيف دزديده،‌مطلب اونقدر حقير و زشته كه حتي دلت نمياد دفاع كني، بيشتر عصباني ميشي و غمگين. احساس مي‌كني صداي شكستن يه چيزهايي رو ميشنوي.

واقعا چرا اينجوري ميشه؟ علتش فشارهاي زمونه هست؟ علتش اوضاع روحيه‌ي بد اجتماعيه؟ مگه ميشه بيخود و بي جهت يه دفعه همه چيز به‌هم بريزه؟

پروين سلاجقه :

2010-09-25T10:55:00.001+03:30

.
گفته بودی برایت چیزی بنویسم

می دانی عزیزم؟

این روزها سطرها توی نفس هایم هق هق می کنند

خاصیت دیوار همین است

پیغام ها از لایه های سیمانی عبور نمی کنند
.
از وبلاگ:پروين سلاجقه

ارسال پیام تبریک برای تولد استاد شجریان

2010-09-23T22:38:00.001+03:30

علاقه‌مندان به استاد شجریان برای ارسال تبریک تولد استاد سایتی را راه اندازی کرده‌اند که ظاهرا قرار است مجموعه‌ی به‌وجود آمده را به استاد تقدیم کنند. اگر به‌آدرس زیر بروید می‌توانید مطلبتان را بنویسید:

http://www.delawaz.com/fa/birthday.html

شجریان، صدای پرغرور این ملت شریف

2010-09-23T15:10:00.002+03:30

امروز سال‌گرد میلاد استاد محمدرضا شجریان است. حالا دیگر هر ایرانی می‌تواند به‌خود ببالد که درزمانه‌ی استاد و در کنار استاد زندگی می‌کند وانعکاس صدای دردهایش و پژواک خواسته‌ها، آمال و آرزوهایش را در حنجره‌ی طلایی این هنرمند بزرگ پیدا می‌کند.

اگر تا به‌امروز محبوبیت شجریان به‌علت آثار گرانقدر و ارزشمندش بود، پس از وقایع اخیر و موضع گیری‌های بسیار شجاعانه و افتخار آفرین او، به حق به جایگاهی بس بالاتر و والاتر از پیش دست یافته و هیچ‌گاه صدایش، یادش و خاطره‌اش از ذهن این مردم رنج‌دیده پاک نخواهد شد.

بگذار که ((مطرب گورخانه)) به او بتازد و ((حمالان پوچی)) چنگ و دندان نشانش بدهند. مقام شجریان در قلب‌های ماست و آن‌جا که این ((گاوگند چاله)) دهانان پس از بیان مشتی توهین و افترا و همینکه به خلوت جهنمیشان رسیدند((آن کارِ دیگر)) را می کنند و آن کارِ دیگرشان چیزی نیست جز دزدی و فریب و زمین خواری و قاچاق کالا و قاچاق مواد مخدر و حتی قاچاق دخترکان خردسال ایرانی برای شیخک‌های عرب ، و برای حفاظت از منافع حقیرشان آماده‌اند همه چیز این ملت را بفروشند و قربانی کنند، اندیشمندان وهنرمندان شریف این مرز وبوم با آثارشان که بیان دردهای این مردم است ، به مقابله ایستاده‌اند.

فراموش نمی‌کنیم که درست در همان هنگامی که حضرات برای خوشی دلِ آقازادگانشان به واردات آخرین مدل‌های لامبرگینی و بنز و بی ام و مشغولند، استاد محمدرضا شجریان برای دیدن زنی که کنار خیابان دست فروشی می‌کند، می‌گرید.

تولد استاد مبارک باد. باشد که این سرزمین همیشه‌ی تاریخ این قهرمانانِ بی ادعا را در دل خود بپرورد.

قدسي قاضي نور

2010-09-20T09:40:00.001+04:30

.
ميان اين همه قفل
توكليدي!
ميان اين همه ديوار
تو پنجره‌اي!
بينِ اين همه چشم
تنها، نگاهِ تو، حرف تازه است!
زمزمه كن!
شهر در اشغال سكوت است.
.

تبليغ براي ((قهوه تلخ))

2010-09-19T12:04:00.000+04:30

.
از ديالوگ‌هاي سريال :

«من آقا محمد خان قاجارم . مدارک و شواهدشم کاملا موجوده و همراهمه .می‌خواهید ارائه کنم ؟»
.

هانیبال الخاص

2010-09-16T17:14:00.001+04:30

.
هانیبال الخاص:

اگر من در اروپا ۶۰ سال یک نانوای موفق بودم، احتمالاً برای بزرگداشت من دکانی را با تنوری زیبا هدیه می‌دادند!
.

هرگز انتظارش را نداشتم که در اولین باری که این فهرست (روزشمار بزرگان ایران) را تهیه کردم مجبوربشوم تغییری تلخ در آن بدهم واسم استاد-معلم نقاش را در آن وارد کنم.

وقتی محمدخردادیان در ایران دستگیر شده بود شنیدیم که حکم مجازاتش شده بود " چند سال تبعید به وطن" . شاید خیلی مضحک بود این حرف، اما بنظر می‌آید که قضیه‌ی هجرت هانیبال الخاص از آن هم شنیدنی‌تر وجالبتر باشد. بعد از ده‌ها سال خدمت به فرهنگ ایران و سی‌وپنج سال تدریس، آمده بودکه در وطنش بمیرد، فقط یک خواسته داشت " کمکم کنید". این کمک از او دریغ شد، شاید به این دلیل ساده که آویخته‌ی قدرت نبود که در غیر این صورت، ممکن بود برایش نمایشگاه هم ترتیب بدهند.

یاد این هنرمند بزرگ و معلم عزیز را گرامی بداریم.

لینک:هانیبال الخاص در ویکی پدیا

11سپتامبری دیگر

2010-09-14T01:04:00.001+04:30

یک نفر گفت: حتی شما هم حواست نبود و نیست که یازدهم سپتامبر سال‌گرد انجام کودتای کثیف نظامی در شیلی برضد مردم و حکومت منتخب آنان و سقوط حکومت قانونی سالوادور آلنده بود.

این فراموشی(فارغ ازدلایلی که می‌تواند شخصی باشد) احتمالا، بیشترناشی ازحجم گسترده‌ی تبلیغات برای بهره برداری از وقایع مختلف در جهت اهدفی خاص صورت می‌گیرد و به‌راحتی موفق بودن جریان هدایت افکار عمومی را اثبات می‌کند.

یاد مبارزان راه آزادی را درتمام جهان گرامی می‌دارم و باور دارم که هیچ‌گاه هیچ‌گونه سدی برابر اراده و خواست مردم، تحمل ایستادگی ندارد.

محمدبهمن بيگي

2010-09-12T18:26:00.004+04:30

.
ابراهیم گلستان در این مصاحبه از محمد بهمن بیگی و خاطراتش می‌گوید:
.
تا هستی و به یاد می آوری، محمد هست

مصاحبه با ابراهیم گلستان

آخرین باری که شما آقای بهمن بیگی را دیدید کی بود؟

من متاسفانه الان 34 سال است که قدم به ایران نگذاشته ام. فکر کنم آخرین باری که محمد را دیدم سال 1972 یا 73 میلادی بود. شاید هم محمد آمد تهران و آنجا همدیگر را دیدیم.

ارتباط تلفنی که با هم داشتید؟

بله. واضح است. من مرتب تلفن می کردم بهش. این آخرها که حالش چندان خوب نبود و از دوری و از ضربه ای که به تنش رسیده بود رنج می برد، گاهی از همان راه دور می فهمیدی که طاقتش برای بیشتر گفتگو کردن تمام شده. در واقع حس می کردی که نه تنها طاقت تن بلکه توان حسی و حوصله اش دارد ته می کشد. من از همان راه دور در دردش شریک می شدم. وقتی که وسط حرف، وسط یک جمله گفتگو را ول می کرد و میرفت. ساکت می شد. گوشی تلفن را ول می کرد و دیگر حرف نمی زد. من درد می کشیدم همانجور که خودش از اینکه دیگر سوار اسب نمی شود و در دشت ها و کَمَرها تاخت نمی کند تحمل خانه نشینی و رنج بدن را نمی کند. آنقدر هم که بستگی به همان محل و محوطه کاری که دیگر در دستش نبود داشت و ضمنا شاید امکان سفر به خارج را یا نداشت یا نمی خواست داشته باشد که در یک جور درماندگی که حد و حق او نبود گیر می کرد یا خود را گیر کرده می دید که ساکت می شد. و من در این چندهزار کیلومتر دورتر از او یا باید نتوانم چیزی بگویم به او یا اگر سکینه گوشی را بعد از او برداشته بود با سکینه چندکلمه ای بگویم و من هم گفتگوی تلفنی را قطع کنم.

سخت بود. سخت دردناک بود دیدن اُفت نیروی مردی که صاحب کوشاترین نیروهای مقاوم و مداوم بوده است و امروز اسیر وضعی است که نفهمنده ها و عقب مانده ها برایش ساخته اند. بقیه را از سکینه بپرسید.

من علاقه شدیدی بهش داشتم. علاقه ام همراه بود (یا شاید شاخه ای بود) از احترام به کار و کوشش درست و پر ثمر او. علاقه ام به او از روی هوش و رفتار او بود و ازان مقدار هوش و سنجیدنی که از کار او در پیش من بود. به حد هوش و قدرت سنجیدنی که من داشته باشم. شما نگاه کنید به وضع یک جوان ایلیاتی که حتی زندگی ایلیاتی او در همان حدی هم که در دوره رضاشاه بود مختل شده است از یک طرف و از طرف دیگر روبروی دروازه بازی که حاصل تبعید پدرش و همراهی حرفه ای پدرش با خان بزرگ در محیط غریبه تهران هفتاد هشتاد سال پیش بوده است، یک چنین جوان بیاید به یک آشنای دور خود که فکر می کند شاید چیزی بداند، بیاید پهلوی این آشنا و بگوید من دارم برمی گردم به ایل، به زندگی عشایری ، در آن بحبوحه قحطی و سختی زمان جنگ، تو بیا به من اسم چند صفحه موسیقی کلاسیک بده و بگو از کجا گیر بیاورم. آنوقت زمان جنگ بود و صفحه موسیقی که سابقه نداشت در تهران گیر بیاید گیر نمیامد یا بسیار بسیار محدود گیر می امد. اطلاع از موسیقی کلاسیک غرب هم کم بود و شاید کمتر از عده صفحه های کلاسیک که می شد در تهران گیر بیاورد. در آن حیص و بیص آن سال ها یک ایلیاتی میخواهد از موسیقی کلاسیک سردربیاورد. این در 65سال پیش! قصه اش و بخصوص یکی از پی آمدهای خنده دار این شوق را خودش نوشته . بخوانید. این عشق به جستجو، این شوق به پیش برد فکر و ذوق و فهم و رشد! بیست و پنج سال بعد هم باز به من گفت برای همان آموزشگاه عشایری اش در شیراز برای بچه ها کلاس سینما و فیلم سازی فراهم کن و از من خواست این کار را برایش رو به راه کنم. می دیدم که نمی توانم چون نمی شود، چون نمی گذارند. او امکانات وسیع در ایل و عشیره ها را داشت و من میدیدم تمام امکان هایی که برای کار خودم فراهم کرده ام عاطل مانده است و من باید نمانم. باید بروم. باید بروم چون لجن، لجن رسمی، لجن دولتی و همچنین لجن عمومی و فساد فکری محیطم تا خرخره ام را گرفته. یکی از لحظه های شدیدترین درماندگی های زندگی خود من همان بود که دیدم نه فقط نمیگذارند بلکه سبب نقص حرکت او هم مآلاً خواهد شد. بهش گفتم همه جور طرح و پیشنهاد می توانم بهش بدهم اما کوچکترین اقدام و دخالت مستقیم من سبب آشفتگی کار او می شود. شاید، ولی حتم داشتم که چنین خواهد شد. بهش در کمال خلوص و روشنی گفتم چرا و از چه ناحیه ای و از زبان چه آدم هایی دردسر و مانع تراشیده خواهد شد.

آن قصه مربوط به صفحه های موسیقی کلاسیک برمیگردد به سال 1325 و این قصه آموزش سینمایی به سال 1350 . یک ربع قرن فاصله، و عمیق تر شدن خرابی های فکری جامعه در عین وسیعترشدن امکانات مادی. بدبختی و حس بدبختی بیشتر یعنی همین!

من محمد را از سال 1315 می شناختم، وقتی برگشته بود به شیراز و در دبیرستان شاهپور درس می خواند. دوسه کلاس از من بالاتر بود. بعد هم که در تهران وقتی دانشکده را تمام کرده بود و من تازه می رفتم به دانشکده.

جناب اقای گلستان، شما از همکلاسان و دوستان قدیمی مرحوم بهمن بیگی بودید و با خصوصیات و کارهای وی آشنایی داشته و دارید. می خواستم بپرسم که جناب آقای بهمن بیگی چه خصوصیات ممتاز و ویژه ای داشتند؟

اولا که این «جناب، جناب» بازی را بگذاریم کنار. همین طور هم به کار بردن ضمیر و صیغه جمع برای آدم های «فرد»، یا مثل محمد آدمهای «منفرد» و منحصر به فرد. خصوصیاتِ به قول شما «ایشان» خصوصیات خوب درجه یکی داشت، خیلی مشخص و خیلی برجسته و کمیاب. صریح بود. آدم خیلی صریحی بود. خیلی صمیمی بود. روراست. به طور مشخص اعتقاد به یک چیزهایی داشت که پیش آدمهای دیگر، یا افراد دیگر نمی بینی یا کم می بینی. پاک بود. صبور بود وقتی باید صبور باشی. به طور مشخص اعتقاد به چیزها و گزهای اخلاقی داشت که کمتر پیش کسان دیگر می بینی. با این چیزها و گزهاست که آدمی «کس» می شود. آدم پاکی بود و من تا آنجا که می دیدم در او جز صفات یک «آدم» و یک آدم خوب چیزی نمی دیدم. شاید این بخت یا فرصت من بوده است.

درباره کتاب های ایشان چطور؟ احتمالا شما همه یا برخی از کتاب های وی را مطالعه کرده اید. این کتاب ها از لحاظ فرمی و محتوایی چگونه اند؟

کتاب هایش به فارسی کلاسیک و دلچسبی نوشته شده. خیلی خوب نوشته شده. غلط های معمولی امروزه را که دیگر از زور معمولی بودن جای درست بودن را گرفته اند- ندارد. «اقشار» و «اهداف» و «خسته نباشید» ندارد. سواد فارسی محمد خیلی خوب بود. خوب می نوشت، در نتیجه با ذوق جوشنده و زبل می نوشت. مسائل فرمی یک رشته فرمول نیست. قلق شخصی است. قاعده برای همه نیست. فرم و استیل نشانه شخص و شخصیت است. او شخصیت داشت. تئوری های قزمیت ارزانی قلم به دست های قزمیت. او قزمیت نبود. از خیلی هم که به اسم نویسنده اسم در کرده اند هم بهتر می نوشت و هم در «فراسو»ی نویسندگی کار عملی اجتماعی مهمتری، بسیار مهمتری را، بسیار بسیار مهم، را انجام داد.

مسائل فورمی و «آرتیستی» از نفس کار در می اید نه اینکه بر کار تحمیل شود. نویسنده های درجه اول مثل هم نمی نویسند. نوشته های او قصه های شخصی خودش است که با صمیمیت او ترکیب و جور شده و صاف به دل می نشیند. این خودش بود. قِلِق نکرد. شوخی و حتی زخم زبان های او ظریف بود. پیش پا افتاده نبود. در حرف زدن هایش هم همینطور. یعنی اگر می خواست شوخی کند «لچر» نبود و به لچری شوخی نمی کرد. اگر حضور ذهن نداشتی نمیفهمیدی.

در هر حال کتاب هایش از بهترین نوشته های چهل پنجاه یا شصت سال اخیر است. خواه آنها که قصه گویی است یا آن هایی که ارزش فولکلوری و آنتروپولوژی و مردم شناسی راه گشا دارند ، مثل «عرف و عادت...» که شصت و پنج سال پیش درآمد و کسی مانند هدایت را مبهوت و شوق زده کرد.

قصه هایی هم که گفته است چه خلق شده باشند چه روایتِ واقعیت، نوشته های والائی هستند. هم حالت و اندیشه را بیان می کنند هم گزارش واقعیت اند. یعنی که در بیان واقعیت دارد یک اندیشه را منتقل می کند، خواهی نخواهی. چه قصد چنین کاری را داشته چه خود به خود آمده.

آیا کتاب های وی به انگلیسی هم ترجمه شده؟ در کشورهای اروپایی مثل انگلیس، و یا در آمریکا؟

من خبر ندارم. من از این چیزها نه خبر دارم نه به آن اهمیت می گذارم. ترجمه به انگلیسی یا به هر زبان دیگر دلیل اهمیت یک کار نیست. و نمی شود. یک هیات یا یک نفر در انگلستان یا امریکا ننشسته که خوب قضاوت بکند و دست به ترجمه بزند. بیشتر این ترجمه ها هم که بعد از انقلاب در خارج درآمده اساسی قلابی دارند و بیشتر از نوشته های سطحی و بی اهمیت اند که یا به خاطر اسان بودن اصلشان یا در جوار اتفاق هایی که افتاده اند و یا اصلا به صورت لنگنده به خرج خود نویسنده چاپ شده اند تا به معروفیتی که فکر می کنند برسند و پیدا کنند درشان میاورند. بهمن بیگی این کارها را نکرده. برعکس یک امریکایی ضد او مقاله ها نوشته بود که او با این کلاس های عشایری دارد زندگی آرام و زیبای طبیعی آنها در دامنه کوهسارهای فلان و فلان را خراب می کند. همان نظرهای رمانتیکی مستعمراتی چپاول کننده امکانات طبیعی و انسانی یک منطقه به نفع قدرت های نهایتا سرمایه و بانک های غربی. شما اما یک جائی که نشسته اید دارید می بینید به چشمی که فقط به آن جا و محیط دوخته شده است و با قضاوتی که حاصل همان محیط فعلا کم رشد یا رشد گم کرده یا رشدش آهسته شده یا به کج رفته است. این جور آرزوها و هوس ها به درد برداشت و قضاوت و ارج گذاری درست و بی شیله پیله نمی خورد. این نه فقط کافی نیست بلکه بیشتر اشتباه هم هست و غلط هم هست. تازه ترجمه خیلی به ندرت حق اصل کار را بهش میدهد. حتی در همان زبان های اروپایی و بین خودشان هم. ترجمه بوف کور هدایت هم اگر به فرانسه خوبی هم باشد آن حال و هوای اصل فارسی اش را ندارد.

به هر حال من نه به این ترجمه ها توجه و اشنایی میخواهم و نه از ترجمه ای از بهمن بیگی خبر دارم.

این سوال را از این جهت پرسیدم چرا که من قبلا یادداشتی از شما خونده بودم که از یکی از دوستان مترجم و انگلیسی زبانتان خواسته بودید کتاب «بخارای من ایل من» را ترجمه کنند...

بله. یکی از آشناهای من بود که فکر می کردم می تواند این کار را انجام دهد. الان هم من خبر ندارم که انجام داده یا نه. چرا که با او در تماس مرتب نیستم. او حالا به ادبیات و زبان چینی رواورده. گمان نمی کنم کار محمد را ترجمه کرده باشد. چون اگر کرده بود صدایش درمی آمد. او یک اقای امریکایی است که قبلا یکی از کتاب های مرا ترجمه کرده بود اما من مقداری خرج کردم و به سفر تا امریکا رفتم که جلو چاپ ان ترجمه را بگیرم. که گرفتم هم. این ها همه مال سال ها پیش است. بهرحال ترجمه یک کتاب از بهمن بیگی باعث اهمیت بهمن بیگی نخواهد شد. اهمیتی که او به ان حاجتی نداشت. بهمن بیگی آدمی ست که کارهایی بسیار مهم تر در حد دیگری کرده. شما به این ترجمه و این فکرها توجه نکنید. محمد بهمن بیگی مرد بزرگی بود که نویسنده هم بود. اگر نقاش بود یا موسیقی ساز بود چه جور می خواستید که نقاشی یا موسیقی او «ترجمه» شود. فکر بکنید می شود تابلوی رامبرانت را به سبک نقاشی ایرانی «ترجمه» کرد؟ یا کنسرت های براندبورگ باخ را به چهار مضراب یا دستگاههای ایرانی دراورد؟ معنی غزل حافظ را می شود به زبان فرانسه یا انگلیسی درآورد یا آیا می شود حتی به همین زبان فارسی خود حافظ برگرداند که حافظ باشد. اهمیت در این است.

این همه سعی در مثل حافظ گفتن به جایی رسیده است؟ یک فکر یک «فرم» حاصل خودش را می خواهد که در دست آدمی که توانا باشد همان یک فرم را پیدا می کند به اندازه همان توانایی. ارزش هنر در همین حد توانایی در پیدا کردن همان یک فورم است. دنبال این جور تبلیغات که فلان کس فلان و فلان نروید و نباشید. اهمیت محمد هم در اینکه کتابش به چه زبانی ترجمه شده باشد نخواهد بود. در اصل کارش و در اصل کارهایش است. شما ببینید که از میان این همه بیکاره هایی که به حساب خودشان منتقد هستند و نقد می کنند چه کسی چه اشاره ای به نوشته های محمد و به ارزش بی نظیر زبان و بیان مهربان و در عین حال گزنده نثر او کرده است. «داوری ملا بهمرد» او در کتاب اگر قره قاج نبود را بخوانید یک نظیر و یک مانند آن در میان این نوشته های تنگ نفس که نوشته اند و بیشتر از خودشان مدح کرده اند پیدا کنید. اگر کردید! نمی کنید. نمی فهمند که بکنند. از بی تربیتی و بی ادبی و نخوت و این چیزها که می گویند نیست که من می گویم این منقدین که خود را به کرسی انتقاد نشانده اند و خلق الله جوان سال را می فریبند و فریفته اند احمق اند و نفهمند و پرت می گویند. شما نخواندن و سکوت آنها را مقابله کنید با آن نوشته بی مانند و بی نقص و استوار محمد.

شما اگر بخواهید از بهمن بیگی انتقادی داشته باشید در چه زمینه ای انتقاد می کنید؟

می گوئید یعنی اول بخواهم انتقاد کنم بعد بیایم جستجو کنم که از چه چیز باید انتقاد کنم؟ مگر من مرض دارم؟ چه انتقادی می توانم داشته باشم؟ شاید بتوانم بگویم که مثلا توی خواب خُرخُر می کرد. کار بزرگی که او کرد، آن بزرگی که از خودش نشان داد، کار اساسی اجتماعی بزرگی که کرد در ایران، جا برای نق نق نمی گذارد اگر چه نق نق کن ها را هُل بدهد به زر زر کردن. اگر چه هیچ چیز علاج درد نق نق کن ها نیست و نمی شود و نباشد. در میان آن همه ظلم و شقاوتی که این گروه نزدیکان و اشنایان محمد، هم از دستگاه بالای ایل و هم از دستگاه دولتی ضد ایل دیده اند و کشیده اند محمد چه جوری می توانسته است بهتر از این و برجسته تر از همان نوشته هایش بطور عینی، آن هم به طور عینی و مطلق عینی، و مطلقا بی بازی با احساس و فقط از روی آنالیز«علمی» وضع را بنویسد؟ در همان کتاب هایش. و یا چه کس دیگر در کجای این مملکت نوشته است؟ فقط می شود گفت که او چرا مطلقا با یک دید «علمی» فنومن وضع ایلی را بررسی نکرد. اما اما با یک دید عملی به وضع ایل رسیدگی کرده است بی انکه در ورطه چرت و پرت هائی بیفتد که در منطقه های فکری و سیاسی و ادبیاتی ایران سال های دوره زندگیش رسم بود و رسم شد و سعادت یک چندین نسل را به باد داد!؟

یک سری اتهامات یا انتقاداتی به بهمن بیگی می زنند نظیر همکاری با اصل چهار ترومن و حمایت از وی یا اینکه کارهای بهمن بیگی در راستای سیاست ها و اهداف دولت شاه بوده...

گُه می خورند... بنویس از گلستان پرسیدم و گلستان جواب داد گُه می خورند. شَکر می خورند هم نه. بنویس گلستان گفت «گُه». «گاف» با ضمه رویش و «ه» گرد، «ه» هوز. بگویند خودش خورده. بگویند بی تربیت است. بگویند. هرچه دلشان میخواهد. «اتهامات یا انتقادها»! آنچه بر کرسی قبول خواهد نشست در آخر فقط واقعیت است و حقیقت. در این مملکت یک عده بدبخت و خاک بر سراند که دستشان از زور بی عرضه بودن خودشان به جایی نمی رسد و کاری از دستشان بر نمی اید و برنیامده حسودی کسانی را می کنند که بلدند کار کنند و در درجه های توفیق کاری هم کرده اند، بعضی شان کارهای بسیار مهمی هم کرده اند. درباره حرفهای این حسودها شما پرتی و زشتی و ضرردادنشان را نشان دهید. فقط سوال نکنید. جواب را به طور روشن بدهید. به طور قاطع و نه به صورت کمک گرفتن از مهملات و خرافاتِ از سکه افتاده. آی بنازم به کار محمد که در حد معارف عشایری کار قاطع و محکم کرد.

چرا نباید در اصل چهار کار را انجام بدهد؟ به کمک اصل چهار بود که پایه این کار، این درس دادن ها و باسواد کردن ها نهاده شد و این کار به راه افتاد. اصل چهار یعنی چی؟ مگر شما سوار اتوبوس آمریکایی نمی شوید؟ مگر از گرامافون های آمریکایی استفاده نمی کنید؟ مگر الان که آمریکا هواپیما به ایران نمی فروشد ایران دچار مکافات هواپیمایی نیست؟ این حرفها چیه؟ این حرف ها، حرف های عهد بوق است و مال آدم های بدبخت و درمانده است...

[جواب قسمت دوم سوال:]

در دولت شاه هم خیلی کارهای اساسی و بااهمیتی انجام گرفت. مثلا رضاشاه با رهنمائی های علی اصغر حکمت که شیرازی بود، به رهنمائی علی اکبر داور که او هم شیرازی بود معارف و عدلیه و دارایی مملکت را با قوت خودش درست کرد. راه درست کردند. ارتش درست کردند. مملکت ترقی پیدا کرد. حالا اینکه مثلا فلان آدم خوشش نیامد یا ملکش را ازش گرفتند یا حبسش کردند... این که نشد حرف!

اگر اشتباهی کردند بد کردند. شما که نمی تونید پیشرفت ها و ترقی مملکت را که همش هم همراه امکانات فنی ساخت خارج بود نفی کنید. خب که چی!

اگر بهمن بیگی می خواست کاری بکند باید با چی می رفت؟ اگر ماشینی که سوارش می شد ساخت آمریکا بود نباید سوار می شد؟ باید با خر می رفت؟ این چه حرفیه! شما اگر این چیزها را می نویسید چشمتان را باز کنید و چشم مردم را باز کنید. شما جواب این ایرادهای کج رونده و به اشتباه اندازنده مردم را با توضیح درست خودتان بگیرید. وظیفه اخلاقی و حرفه ای شماست این. روشن کنید. تاریکی را کمک ندهید.

بهمن بیگی در آخرهای اسفندماه 1348 یک هفته من را برد به محل های این چادرهای دبستانی. این از گرم کننده ترین و شادی آورترین یادبودهای سال های گذشته من است. از بیابانی به بیابان دیگرمی رفتیم و چادرهای دبستان ها را با آن ردیف کفش و ملکی های بچه ها که جلو چادرها به صف گذاشته شده بودند. این آموزشگاه ها را که پر بود از زیبائی و جوانی و چشم های درخشان و آماده زندگی بهتر را می دیدیم. بچه ها در همه این آموزشگاه وقتی درس را جواب می دادند با فریاد جواب می دادند. آخرش گفتم چرا این ها را نمی گویی که داد نزنند. گفت بگذار بزنند. گفتم گوش هاشان کر می شود. گفت نمی شود. گفتم عادت می کنند که هر چه را بگویند در هر جا که بگویند با داد بگویند. گفت بگذار بگویند، بگذار عادت کنند به داد زدن. گفتم مرض داری. گفت غرض دارم. قصدم همین است که به داد زدن عادت کنند. گفتم آخر چرا؟ گفت برای ارا، برای این که فردا که بزرگ شوند جلو خان دست به سینه نایستند، سربلند بایستند، حرفشان را با فریاد بزنند. گفتم مگر خُلی؟ کو خان دیگر؟ رفت، تمام شد. گفت کجایش را دیده ای؟ شاید برگشت، شاید تمام نشده باشد، شاید یک قالتاق دیگری، نه حتما در لباس و مقام خان، بلکه با قالتاقی بیاید و بخواهد تو سر این ها بزند. این ها دست کم آنوقت از روی عادتشان داد خواهند زد؛ هراس نخواهند داشت؛ ترسشان با دادزدنشان کمتر می شود. توسری خوردنی بودنشان با همین عادت کمتر می شود. فهمیدی؟ یادت رفته که توی فیلمت آن زن به بچه کوچک می گوید «داد بزن! تا بزرگ نشدی ترسو بشی داد بزن! داد بزن جونم. داد بزن.» حالا من هم به این ها گفته ام داد بزنید. چه می فرمائید؟

می ارزید که با اتوبوس اصل چهار برود در بیابان بچه های عشایری را تربیت کند که داد بزنند. که دکتر و مهندس و معمار بشوند. تمام این تحول مملکت درصد سال اخیر از روی همین نفوذ فکری و علمی پیش آمده است. این چه ایرادی است که شما به کار او در اصل چهار می گیرید یا می گیرند؟

ما مطبوعاتی هستیم و وظیفه و چاره ای نداریم جز پرسیدن این گونه سوال ها که برخی مواقع مطرح می شوند...

بپرسید... بپرسند. خیلی هم کار خوبی می کنید ولی جواب ها را هم مرتب بنویسید. بالاخره مردم یه چیزی تو گوششون گفته می شه و آنها همان را تکرار می کنند ولی باید شما بگویید که آقا اینطوری هم نیست. گوش کنید و خودتان را اصلاح کنید و اگر هم اصلاح نمی کنید اقلا بشنوید و معرفت پیدا کنید که چه خبره و این حرفها یعنی چه...

نظرتون راجع به تعلیمات عشایری بهمن بیگی چیه؟

فوق العاده بود. من واقعا نمی تونم نظر بدم. چی بگم. اینقدر این کار مهم بود که دیگر نظر کسی را نمی خواهد. ده پونزده هزار نفر، یا بیشتر، از آدمهایی را که آینده شان دنبال گوسفند دویدن بود را برداشته سواددار کرد و شعوردار کرد و حتی باعث حسد خان های قشقایی شد و برخی خانواده های قشقایی پشت سرش بد می گفتند که این از ما کوچکتره از ما کم اهمیت تره ولی این رسیده به اون حد بالا. آنها حسرت مقام های ارثی زورگفتن های خودشون را می خوردند. یا حالا عده ای در حسرت به دست آوردن همان برتری ها هستند. این با شرافت و حرمت آدمی منافات دارد.

در پایان اگر چیز نگفته ای هست بگویید...

من چیزی ندارم بگم. شما سوال بفرمائید تا من بگم...

بهمن بیگی آدم خوبی بود و بچه های خیلی خوبی هم داره. خجسته که در شیکاگوست دختر فوق العاده ای است. دختری است که در بین عشایر به دنیا اومده و الان در شیکاگو داره طبابت می کنه. این خیلی مهمه و اگر این ها باعث دلخوری افراد حسود می شود بشود!؟ و پسرش الله وردی هم که در لندن پزشک هست پسر خیلی خوبی هست. خیلی هم سربلند و سرفراز هست. خانمش هم خانم خوبی است. سکینه واقعا نمونه همسر ایده ال است. هم در کارهای خانه شوهر هم در کارهای شغل و رسالت و اقدام های ترقی آورنده شوهرش شرکت کرد. هم بچه های خودش را بار آورد هم بچه های مردم را در امکان هایی که شوهرش ایجاد کرده بود. سکینه را اول باری که دیدم هرگز فراموش نمی توانم کرد. نهار قرار بود محمد بیاید به خانه من در دروس. من در سایه درخت های ته باغچه ام نشسته بودم و داشتم نگاه می کردم به انبوه گل های نسترن روی دو بُته ای که برادرم برایم فرستاده بود و در بالای باغچه کاشته بودیم و حالا بسیار بزرگ و پربار شده بود. یک خرمن بزرگ به اندازه یک گنبد کوچک گل های سفید خوشبو داشت که امید دارم حالا هم هنوز داشته باشد. درِ بزرگ خانه مان بسیار دور از من پشت آن گل های نسترن بود. در را که باز کرده بودند ندیدم، اما یک وقت دیدم در میان آن خرمن بزرگ خوشبو زنی با زیباترین لباس سفید پولک دوزی پیدا شد. اول این تلالو را دیدم بعد دیدم که محمد هم هست. مثل دو آیت زیبایی و همراهی و همدلی از پشت نسترن ها درآمدند. این بار اول دیدار بود. بس است. آن زیبایی و صفا هنوز در دل و یاد من مانده ست. محمد هم هست. همه می میرند. اما مرگ پیش یادبودهای پاک هرگز نیست. تا هستی و به یاد میاوری او هست. محمد هست...

منبع: این گفتگوی اختصاصی نشریه فراسو [چاپ نورآباد ممسنی] است با ابراهیم گلستان نویسنده، فیلمساز و منتقد برجسته ایرانی درباره محمد بهمن بیگی و آثارش که فرشاد تاجبخش آن را انجام داده و در ابتدایش نوشته که پیشنهاد این مصاحبه را او به خانم سکینه بهمن بیگی همسر مرد بزرگ تعلیمات عشایری داده و ایشان هم زمینه اش را فراهم آورده است.
.
ويكي پديا- محمدبهمن بيگي

ثبت اينترنتي قراردادكار

2010-09-12T11:54:00.004+04:30

درلينك زير امكان ثبت اينترنتي قرارداد كار وجود دارد. اين‌كه اين ثبت رسميت كامل داشته باشد و به‌خوبي كاربكند را اطمينان ندارم چون در خود سايت، قسمتي كه لينك (نوع كار ياحرفه) انتخاب مي‌شود، كار نمي‌كند.

سامانه ثبت قراردادكار

منشور کورش کبیر در ایران

2010-09-10T17:16:00.000+04:30

.
خبر آمده که منشور کورش کبیر که اولین سند حقوق بشر جهان است به‌ایران آورده شده و برای چهارماه در ایران خواهد ماند.
صرف نظر از خیلی چیز‌ها که می‌شود گفت، شخصا خوشحالم که بالاخره این سندارزشمند به‌کشور آورده شده و آرزو دارم که موفق به‌دیدنش بشوم.
امیدوارم این قضیه ابزار تبلیغاتی سیاسی برای کسانی که مطلقا نه اعتقادی به حقوق بشر دارند و نه علاقه‌ای به این منشور نشود.
.
لینک خبر از: خبرگزاری مهر
.

بخارا

2010-09-07T09:31:00.002+04:30

.
سايت چراغ‌هاي رابطه براي كمك به علي دهباشي در مورد ادامه‌ي كار بخارا فراخوان داده است.
شايد تا دير نشده بشودبراي حفظ اين گنجينه‌ي ارزشمند كاري كرد.
.

علي دهباشي

2010-09-06T10:53:00.003+04:30

اگر به شما خبر بدهم که کسی را می‌شناسم که با یک دست ششصد کیلو و با دست دیگر هشتصد کیلو وزنه بلند می‌کند و در همان موقع هم، با یک پا می‌دود و با پای دیگر دوچرخه سواری می‌کندو همه‌ی این‌ها را در حال شنا انجام می‌دهد،چه خواهید گفت؟

دوحالت بیشتر وجود ندارد، یا باور نخواهید کرد ویا(اگر اهل فن باشید) فوری می‌فهمید که صحبت بر سر علی دهباشی است.

علی دهباشی یک پدیده است، یک اسطوره‌ی زنده، چکیده‌ی تاریخ ادبیات و علم وفرهنگ، یک دایره المعارف متحرک. تقریبا غيرممکن است که قصد تحقیق در هیچ زمینه‌ی فرهنگی و ادبی را داشته باشید و به این نام برخورد نکنید: علی دهباشی.

تعدادی اندک که علی با ایشان، برای ایشان و یا در باره‎ی ایشان کارکرده و من در ذهنم و کنار دستم داشتم این‌ها هستند:

بهرام بیضایی-جمال زاده-شفیعی کدکنی-فریدون مشیری-سیمین دانشور-انجوی شیرازی-ژاله آموزگار-ایرج افشار- عزت الله فولادوند-محمدحسن لطفی- احسان نراقی- دکتراحمدمحیط-دکتربراهنی- جلال آل احمد-علی اصغر خبره زاده- امیرحسین آريانپور- جوادمجابی-نصرت کریمی- رضا سید حسینی-شهرنوش پارسی پور-منوچهر ستوده-شاهرخ مسکوب-بزرگ علوی-صادق چوبک-کامبیز درمبخش- ملک الشعرای بهار- مولانا-پروین اعتصامی- سهراب شهیدثالث- اسفندیار منفرد زاده- شمس آل احمد – منوچهر هزارخانی – اسلام کاظمیه- عمران صلاحی – سیمین بهبهانی – فریدون آدمیت – محمود دولت آبادی - کمال الملک- ایرج اسکندری – عمر خیام – فردوسی – فریدون کشاورز... و ده‎‌ها و ده‌ها نفر دیگر.

بخشی از کارهای مطبوعاتی دهباشی شامل :

کلک – بخارا – آدینه – سیمیا – آرش – طاووس – برج – دنیای سخن – نقد و بررسی کتاب تهران – فصل نامه فرهنگستان علوم – سمرقند.

برگزاری انواع و اقسام مراسم برای بزرگداشت، تقدیر و یا به مناسبت‌های مختلف در ایران و خارج از کشور که شاید یکی از معروف‌ترین آن‌ها برگزاری شب‌های بخارا بوده است.

بدون تعارف بگویم، اگر قرار است کسی داراي لقب سوپرمن باشد قطعا علی دهباشی شایسته ترین فرد برای این عنوان بود.

دوسال پيش تلاش كردم كه خيلي خلاصه تاريخ‌چه‌اي از كارهاي انجام شده توسط او را جمع آوري كنم، باشروع جستجو متوجه شدم كه به‌علت حجم عظيم و متنوع كارهاي دهباشي، انجام جمع آوري و فهرست كردن اين كارها اصلا كار ساده‌اي نيست. و به‌ناچار رهايش كردم تا فرصتي ديگر...

با پيامي از يك دوست متوجه شدم كه بازهم در كار انتشار بخارا و ساير فعاليت‌هاي علي دهباشي مشكلاتي پيش آمده است. مشكلاتي كه اين‌بار حتي ممكن است به توقف كامل اين فعاليت‌ها بيانجامد. متاسف شدم از شنيدن اين خبر و دوپيمان با خودم بستم، اول اينكه در اولين فرصت به‌ديدارش بروم و دوم اين‌كه اين فهرست كارهاي انجام شده‌ي او را تكميل كنم.

چه‌قدر به داشته‌هاي خودمان بي اعتنا هستيم.

روزشمار بزرگان فرهنگ ايران

2010-09-04T12:54:00.001+04:30

من در كجاي جهان ايستاده‌ام؟

((من)) واقعا كه هستم؟ ((منِ)) واقعي كيست؟ ((من)) همانم كه دائم در گوشم زمزمه مي‌كنند كه ((تو)) هيچ نيستي؟ من همانم كه قبلا در گوشم مي‌گفتند كه ((تو)) افتخاربشريت هستي؟

((من)) در هر نقطه و در هر مكاني كه ايستاده باشم، ابتدا بايد قادر باشم كه خود را بشناسم، از داشته‌ها و نداشته‌هايم اطلاع داشته باشم، حجاب‌هاي ظاهري و تحميلي را بايد كنار بزنم و از اندوخته‌هايم باخبر باشم. پدران و مادران‌مان چه رنج‌ها كه كشيده‌اند و چه محروميت‌ها و ظلم‌هايي را تحمل كرده‌اند تا امانتي را به ((من)) بسپارند. بايد كه ارج بگذارم و سپاس بدارم و بايد كه آگاه شوم و ديگران را نيز آگاه كنم. بايد كه با هر وسيله‌اي اعلام كنم و فرياد بكشم كه: اين مرداب حقارت باري كه ترسيم مي‌كنيد،زادگاهِ ((من)) نيست. (( من)) ميراث‌دار بزرگان و پرورش يافته‌ي مكتب علم، هنرو عشق هستم!

تاريخ و فرهنگ را هميشه سرداران نيستند كه مي‌نويسند. فرهنگ حاصل كوشش‌ها و زحمات كساني‌است كه اغلب ناشناخته باقي مي‌مانند، قهرماناني كه در سايه و در سكوت، بي‌توجه به هياهوي دنيا مداران و مدعيان، كارخودشان را مي‌كنند و گنجينه‌ي ارزشمند اندوخته‌هاي خود را براي آينده‌گان‌شان به ارمغان مي‌گذارند.

كسان زيادي گرد آمده‌اند و در حال تكميل (( ويكي پديا )) به زبان فارسي هستند. خواستم كه زحمتشان را ارج گذاشته باشم و از اين هديه‌ي ارزنده استفاده‌اي هم كرده باشم. از اين به بعد تلاش مي‌كنم در حد توان و امكاناتم، در معرفي و شناخت اشخاص موثر در باروري فرهنگ اين كشوراقدام كنم. فهرست سمت چپ اين صفحه حاصل اولين كوشش در همين روال است. اميدوارم با كمك دوستان علاقه‌مند بتوانم اين كار را به نحو مطلوب‌تر و موثرتري ادامه بدهم.

در اين زمينه در گام اول از اطلاعات مندرج در ويكي پديا استفاده كردم و در قدم‌هاي بعدي سعي مي‌كنم به سراغ منابع ديگر بروم و در هر شكل و صورت لينك‌هاي مربوط به منابع و ماخذ‌ها را در فهرست اعمال كنم.

حافظه‌ی درختانِ شهر

2010-09-01T16:12:00.001+04:30

.
من و تو از خیابان انقلاب گذشتیم

در بهارستان مشروطه خواندیم
در جمهوری دویدیم
و آزادی
همیشه چند قدم از گاز اشک‌آور جلوتر بود.
ما دیده نمی‌شدیم
و آزادی دیده نمی‌شد

و برگ‌های تاریخ
در حافظۀ درختان شهر
-که در جستجوی رأی ما
روزنامه‌های ممنوعه می‌شدند-
سبزمی‌شد.
.
ماندانا زندیان
.
منبع: رسانه
.
نام‌گذاری از من است
.

ابتذال فرهنگی

2010-09-01T04:26:00.000+04:30

در خیابان با اتوموبیل‌تان در حال حرکت هستید، صدای برخورد شدیدی می‌شنوید و با منحرف شدن اتوموبیل و تکان‌های شدید متوجه می‌شوید که تصادف کرده‌اید. هنوز از گیجی ناشی از واقعه خارج نشده‌اید که دستی درب اتوموبیل را باز می‌کند و چهره‌ای نگران از شما می‌پرسد" آیا شما سالم هستید؟ " .

قصه برای شما تمام شده است. حالا فهمیده‌اید که با شخص بافرهنگی طرف شده‌اید، بقیه‌ی حکایت معلوم و مشخص است، آمدن پلیس، کروکی، بیمه، تعمیرگاه و تازه در این بین امکان هم دارد که پیوند دوستی جدیدی بین شما و طرف مقابل به‌وجود آمده باشد و کم نیستند کسانی که شراکت جدید یا ازدواج بین اقوام و مانند آن‎‌ها برایشان حکایتی است که آغازش از همین‌گونه برخورد‌های اتفاقی بوده است.

در خیابان با اتوموبیل‌تان در حال حرکت هستید، صدای برخورد شدیدی می‌شنوید و با منحرف شدن اتوموبیل و تکان‌های شدید متوجه می‌شوید که تصادف کرده‌اید. هنوز از گیجی ناشی از واقعه خارج نشده‌اید که دستی درب اتوموبیلتان را باز می‌کند و با یک حرکت سریع ترتیب کاشت یک باصطلاح(( بادمجان)) را در زیر چشم شما می‌دهد.

قصه برای شما تازه آغاز شده است، فحش‌های رکیک، زدو خورد، چوب، چماق، چاقو، زنجیر، پنجه بکس، پلیس، کلانتری، آگاهی، ضمانت، پارتی بازی، لشکر کشی ... احتمالاتی است که شما را به شکل ناگهانی و ناخواسته درگیر خود می‌کند.

فرهنگ را باید متفکرین بارها و بارها برای ما تعریف کنند. متخصصان امور اجتماعی و مردم ‌شناس‌ها و روانشناس‌ها و نخبگان سایر علوم انسانی و اجتماعی مربوطه باید برایمان بازگو کنند که خواستگاه آن چیزی که به (( بی فرهنگی)) معروف شده کجاست؟ آیا واقعا برخوردهای خام و بی منطق یا با منطق‌های جاهلانه (( بی فرهنگی)) هستند و یا این‎‌ها خودشان نوعی ((فرهنگ)) یا حداکثر((خرده فرهنگ)) نامیده می‌شوند؟

استفاده از ابزارهای ابتدایی و بدوی که در راس آن‌ها الفاظ رکیک، برخوردهای فیزیکی و نگاه خشن به محیط... واقعا ناشی از چه زیر بنایی است؟ چه مقدمات تربیتی و آموزشی درکار هستند که در مقابل هرنوع کنش، واکنشی وحشیانه و خام و منزجر کننده بروز می‌دهند؟

بسیار تاسف‌آور است که اصطلاحات، لغات و عباراتی ( بدون هیچ گونه پرده پوشی) در سطح محافل سیاسی، ورزشی و غیره و غیره رایج شده که از طرف رسانه‌های عمومی هم به‌شدت استقبال می‌شود. بسط، توسعه وترویج نوع نگاه و طرز تفکر و رفتار واپس‌گرای متعلق به حواشی جوامع شهری ظاهرا دردستور کار قرار دارد وتلاش درجهت تنزل فرهنگ عمومی جامعه تا سطح قرون وسطی و جوامع ماقبل سرمایه داری به شکل کاملا روشن و خشنی در جریان است.

کسانی گله داشتند از این‌که استادیوم‌های ورزشی به‌حدی آلوده شده‌اند که قادربه پذیرش فرزندانشان نمی‌باشند و این آلودگی تا سطحی پیش رفت که رادیوتلویزیون سراسری نیز با تمامی ترفند‌های صوتی و تصویری به‌کار برده شده، نتوانست بخش‌هایی از این وقایع و الفاظ را پخش کند. و اینک شاهد پیش‌روی این حوادث و الفاظ در سطح رسانه‌های (تحت حمایت شدید) هم هستیم و کار تا سطح رسانه‌های جمعی و محافل سیاسی و خبری جهانی بالا گرفته است. حالا دیگر باید برویم و تلاش کنیم تا به مردمان دنیا ثابت کنیم که در فرهنگ ما به‌کار بردن الفاظ زشت و ناشایست ((یک اصل))، (( یک الزام)) و ((یک ضرورت)) نیست.

و یک پرسش مهم: آیاهنوز هم اصرار داریم تا اثبات کنیم که بوعلی سینا و مولوی و رازی ایرانی بوده‌اند؟ وخلیج فارس واقعا (( فارس)) است؟

فردوسی پور هم تحمل نمی‌شود

2010-08-31T04:16:00.000+04:30

.
خبر آنلاین می‌گوید که فردوسی پور در برنامه‌ی زنده‌ی تلویزیونی قهر کرده و رفته!
.
پیشنهاد می‌کنم بجای ایشان که ممکن است از عوامل استکبار جهانی شده باشند از آقای حمید لولایی استفاده شود!
.

گردوی پنجاه میلیارد تومانی

2010-08-29T21:41:00.000+04:30

گفته بودند قرار است آقایی که به سمت مدیر فنی شرکت منصوب شده است به‌زودی در محل کارش حاضر شود. حرف‌های زیادی در مورد او زده می‌شد، از سوابقش می‌گفتند که کارشناس باسابقه و بسیار ورزیده‌ای بوده و درعین‌حال خیلی هم سخت گیر و انعطاف ناپذیر، بنیادگرا و مقرراتی است. کسانی که با این آقا قبلا در جاهای دیگری همکار بودند، از اخلاقیات تندش تعریف می‌کردند و این‌که کار کردن با او اصلا راحت نیست. آقای کارشناس آمد، اولین درخواستش صبحانه بود که به‌سرعت فراهم شد، در انتهای صرف صبحانه، ایشان پرسشی را مطرح کرده بود که بنظر من کاملا بنیادی، ضروری و غیر قابل چشم پوشی بود! سوال کارشناس محترم و باسابقه این بود: " پس چرا گردو نداریم؟".

ایشان برای صبحانه‌اش گردو می‌خواست و ما فهمیدیم که هیچ اتفاق جدیدی نیفتاده و قرار هم نیست بی‌افتد. حالا ماه‌هاست که سفره‌ی صبحانه پهن است و همه باهم به‌خوبی و خوشی کار می‌کنیم. نه، جای هیچ نگرانی نیست، اگر ضرورت‌ها را درک کنیم و اگر حق و حقوق نانوشته‌ی روسا را تامین کنیم نیابد هم نگران چیزی باشیم.

امروز شنیدم که هزینه‌ی برگزاری مراسمی که قرار یوده ایرانیان مقیم خارج را به‌راه راست هدایت کند و نتیجه‌اش هم زانو زدن کسانی در مقابل ارباب قدرت و... شده است، بالغ بر پنجاه میلیارد توان اعلام شده . این‌که این هزینه‌ها را چه کسانی و چرا ، به‌خرج این ملت انجام می‌دهند و آیا اصولا در این موارد ارزیابی و کار کارشناسی صورت می‌گیرد یا خیر،از جمله مطالبی است که ظاهرا من و امثال من نباید سوال کنیم و احتمالا پاسخش آن طرف خطوط قرمز است.

فقط دلم می‌خواست بدانم که پنجاه میلیارد تومان، واقعا چه‌قدر پول است و با این پول چه کارهایی می‌شود کرد؟ چند مدرسه می‌توان ساخت؟ چند درمانگاه؟ چند کتابخانه؟ چند بیمار کم‌توان خواهند توانست به داروهایشان دسترسی داشته باشند؟ چند هواپیما ممکن است با خرج کردن این پول سقوط نکنند؟ چند مسافر درجاده‌های کشور می‌توانند که با مرگ روبرو نشوند؟ چند فیلم و تئاتر قابل قبول، با این پول می‌توان ساخت؟ چند نفر قادر خواهند بود ((پولِ پیشِ)) خانه اجاره ای را فراهم کنند؟ چند نفر می‌توانند بدون فروش کلیه، مشکلات معمولی زندگی را حل کنند؟ چند جوان با این پول صاحب ((جهیزیه)) خواهند شد؟ چند نفر می‌توانند با این پول ، کسب و کارِ مفیدی راه بیاندازند؟

شاید برگزاری همه نوع کنفرانس، همایش، سمینار و هرنوع گردهم‌آیی و مراسم، برای ارگان‌های مختلف لازم و مفید باشد (حتی با هزینه‌هایی که افسانه‌ای بنظر می‌رسند)، اما نمی‌توان فراموش کرد که (( روا بودنِ چراغ، به خانه)) امری است حتمی،الزامی و غیر قابل چشم‌پوشی. در شرایطی که برای چاپ یک نشریه‌ی کوچک و یا ساخت یک فیلم یا تئاتر، همیشه مسئله‌ی عدم وجود بودجه مطرح است اما روزانه شاهد چاپ ده‌ها و صدها بولتن، نشریه و بروشور و غیره هستیم که اکثریت آن‌ها هم بی‌مصرف و صرفا برای استفاده‌ی تبلیغاتی افراد و گروه‌های مختلف است.

همیشه درآغاز دوره‌ی مدیریت مدیران مختلف، ادعاهای زیادی مطرح می‌شودکه پس از گذشت چند هفته یا چند ماه، صحت یا عدم درستی این ادعاها به‌روشنی قابل دیدن، ارزیابی کردن و اثبات هستند. حالا این سوال مطرح است که با انجام این همه هزینه‌های گزاف ونجومی، واقعا چه دست‌آوردهایی داشته‌ایم؟

لینک خبر: مجلس قانع نشد.

یک ((هوا)) و دو ((بام))!

2010-08-28T05:10:00.000+04:30

آقایی که خیلی اعتقاد دارد و بسیار ارزشی است ویک عالمه هم یقه می‌دراند، زن و بچه‌ی خودش در کانادا زندگی می‌کنند. یعنی ایشان این‌جا پول در می‌آورد و عهد و عیالش در کانادا برایش خرج می‌کنند. پدیده‌ای که اسمش را گذاشته بودند ((مزدا- مزدک)) که معنیش (( من این‌جا و زن در آمریکا- من در این‌جا و زن در کانادا)) بود قبلا در اقشاری متداول بود که در بیان این‌که به دلایل مختلفی تمایل دارند که خودشان و خانواده‌شان در اینجا زندگی نکنند ابایی نداشتند اما امروزه روز کسان زیادی را می‌بینیم که وقت شعار دادن شاگرد اول هستند ولی حاضر نیستند که بچه‌های ترگل ورگل‌شان هم در همین حال و هوا تنفس کنند و چون باید کسی مراقب فرزندان برومندشان باشد که در مملکت کفار، انحرافی چیزی گریبانشان را نگیرد از روی ناچاری عیالشان را هم ارسال می‌فرمایند به‌آن طرف. اصولا هروقت کسانی را می‌بینم که خودشان در آن‌طرف زندگی می‌کنند و برای این‌طرفی‌ها نسخه می‌پیچند کمی تا قسمتی قلقلکم می‌آید. حالا این آدم پروفسور مولانا باشد یا کامران نجف زاده و یا مهاجر آینده یعنی آقای افتخاری. نکته‌ی دیگری هم که همیشه من را متعجب کرده وضعیت کسانی‌است که بلند شده‌اند از کشور نازنین خودشان با هزار زور و زحمت و پارتی بازی و غیره و غیره رفته‌اند در ممالک کفار غربی زندگی می‌کنند و تازه طلبکار هم هستند وبرای تغییر قوانین و مقررات و عرف و عادت آن جوامع، تظاهرات هم می‌کنند. ظاهرا اصلا به‌فکرشان نمی‌رسد که اگر آن جوامع بد هستند، این‌ها می‌توانند با یک حرکت سریع به کشورهای خودشان برگردند. و چه کسی به این سوال پاسخ می‌دهد که با وجود مسلم بودنِ بد و اَخ بودن آن کشورها، پس چرا علاوه بر گردش و سیاحت و مسافرت‌های (مثلا) تحقیقی و شرکت در کنفرانس‌ها و سمینارها و هزار کوفت ِ دیگر، و همچنین برای انواع اقسام معالجه و چک‌آپ و غیره و غیره همیشه کسانی هستند که به محض این‌که شلوار مبارکشان دوتا می‌شود به‌سرعتِ برق و باد راهی این کافرستان‌ها می‌شوند.

2010-08-27T15:38:00.002+04:30

.
من کی هستم؟!

این متن نوشته‌ی خانم " بلقیس سلیمانی" یکی از نویسندگان معاصر است :
.
من« دوشيزه مکرمه» هستم،
وقتی زن‌ها روی سرم قند می‌سابند و همزمان قند توی دلم آب می‌شود.
============ ========= =====
من «مرحومه مغفوره» هستم،
وقتی زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده‌ام و احتمالاً هيچ خوابی نمی‌بينم .
============ ========= ========= =
من «والده مکرمه» هستم،
وقتی اعضای هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيرينی ۲۰آگهي تسليت در ۲۰ روزنامه معتبر چاپ می‌کنند.
============ ========= ========= ===
من «همسری مهربان و مادری فداکار» هستم،
وقتی شوهرم برای اثبات وفاداری‌اش البته تا چهلم- آگهی وفات مرا در صفحه‌ی اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ می‌رساند
============ ========= ========= ===
من «زوجه» هستم،
وقتی شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضی‌ی دادگاه خانواده قبول می‌کند به من و دختر شش ساله‌ام ماهيانه فقط بيست و پنج هزار تومان، بدهد
============ ========= ========= ===
من «سرپرست خانوار» هستم،
وقتی شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه‌اش از گردنه‌ی حيران رد نشد و برای هميشه در ته دره خوابيد.
============ ========= ========= ===
من «خوشگله» هستم،
وقتی پسرهای جوان محله زير تير چراغ برق وقت‌شان را بيهوده می‌گذرانند.
============ ========= ========= ===
من «مجيد» هستم،
وقتی در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد می‌ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا می‌زند.
============ ========= ========= ===
من «ضعيفه» هستم،
وقتی ريش سفيدهای فاميل می‌خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.
============ ========= ========= ===
من «بی بی» هستم،
وقتی تبديل به يک شی‌ی آرکائيک می‌شوم و نوه و نتيجه‌های‌ام تيک تيک از من عکس می‌گيرند.
============ ========= ========= ===
من «مامی» هستم،
وقتی دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازی می‌کند.
============ ========= ========= ===
من «مادر» هستم،
وقتي مورد شماتت همسرم قرار می‌گيرم چون آن روز به يک مهمانی زنانه رفته بودم و غذای بچه‌ها را درست نکرده بودم.
============ ========= ========= ===
من «زنيکه» هستم،
وقتی مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ می‌شنود.
============ ========= ========= ===
من «مامانی» هستم،
وقتی بچه‌هايم خرم می‌کنند تا خلاف‌هايشان را به پدرشان نگويم.
============ ========= ========= ===
من «ننه» هستم،
وقتی شليته می‌پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم می‌کنم و نوه‌ام خجالت می‌کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها می‌گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.
============ ========= ========= ===
من «يک کدبانوی تمام عيار» هستم،
وقتی شوهرم آروغ‌های بودار می‌زند و کمربندش را روی شکم برآمده‌اش جابه جا می‌کند.
============ ========= ========= ===
من «بانو» هستم،
وقتی از مرز پنجاه سالگی گذشته‌ام و هيچ مردی دلش نمی‌خواهد وقتش را با من تلف بکند.
============ ========= ========= ===
من در ماه اول عروسی‌ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمی، عزيزم، عشق من، پيشی، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.
============ ========= ========= ===
من در فريادهای شبانه شوهرم، وقتی دير به خانه می‌آيد، چند تار موی زنانه روی یقه کتش است و دهانش بوی سگ مرده می‌دهد، «سليطه» هستم.
============ ========= ========= ===
من در محاوره‌ی ديرپای اين کهن بوم؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيری، لکاته و...» هستم.
============ ========= ========= ===
دامادم به من «وروره جادو» می‌گويد.
============ ========= ========= ===
حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفی صدا می‌زند.
============ ========= ========= ===
من «مادر فولاد‌زره» هستم، وقتی بر سر حقوقم با اين و آن می‌جنگم.
============ ========= ========= ===
مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفی می‌کند......
.
منبع: رســانه (حبیب شوکتی).

دست لطف بر سر شجریان

2010-08-24T22:31:00.000+04:30

نقل از: آفتاب.

معاون سیما در یک اظهارنظر صریح و تند اعلام کرد: شجریان به دلیل مواضع ضدانقلابی و بدی که در رابطه با مردم کشورش درپیش گرفته؛ صلاحیت کافی برای حضور در قلب مردم را ندارد. میرباقری اعلام کرده که امیدوار به بازگشت وی هستیم تا نظام دست لطف خود را بر سر او بکشد.

درهمین ارتباط قبلا یکی گفته بود:

ـ "وارتان"! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.

در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر.

دست از گمان بدار!

با مرگ نحس پنجه میفکن!

بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار. . . »

سوم شهريور

2010-08-24T13:51:00.002+04:30

سوم شهريورماه سال 1320 ايران اشغال شد. مردان و زنان آزاده‌ي اين كشور در زير دست سپاهيان بيگانه قرار گرفتند. كشوري كه لرزه به‌اندام جهانيان مي‌انداخت در اثر خيانت، خودخواهي، ناتواني و حماقت رهبرانش به‌سادگي فتح شد. بعد هم رفتند و ((باصطلاح)) قرارداد امضا كردند كه مفهومش وجود رضايت در حاكميت بود. و حاكمان تنها به‌دريوزگي حفظ صندلي‌هايشان، به پيشگاه سران كشورهاي خارجي شرفياب شدند.

سوم شهريور سال 1320 فصل ثمر دادن آن نهالي بود كه از بيست سال پيش دست در كار كاشتنش داشتند، وطن فروشي، پول پرستي، سركوب روشنفكران، فرهيختگان و آزادگان، تبديل كشور به يك زندان بزرگ، خفه كردن هرگونه سخن مخالف، در اختيار گرفتن تمامي وسايل ارتباط جمعي و تبديل اين وسايل به مجيز گويان حكومت و شخص اول مملكت، تجهيز نيروهاي نظامي و انتظامي به انواع و اقسام سلاح‌ها، صرفا براي مقابله با مخالفت‌هاي احتمالي داخلي، بيگانه انگاشتن مردم و پرهيز از ايجاد امكان دخالت در سرنوشت كشور براي ميليون‌ها ايراني، تبديل سرزمين ايران به ملك شخصي حاكمان و....

سوم شهريور سال‌روز حقارت اين ملت نيست، بلكه يادآور سرنوشت كساني است كه خود را فراتر از ملت و برتر از ديگران مي‌پنداشتند.

نگاه كنيد به: ايران اشغال شد.

از ضرورت‌های وبلاگ‌نویسی

2010-08-22T23:23:00.000+04:30

امروزآماری شنیدم حاکی از این‌که بیش از نود و یک درصد(91%) ارتباط‌های اینترنتی در ایران هنوز از طزیق دایل آپ و با استفاده از کارت‌های اینترنت انجام می‌شود. سرعت اینترنت‌های نفتی به‌یک طرف، همین‌که خیلی از استفاده کنندگان از اینترنت در ایران باید دائم غرولُند بقیه اعضای خانواده را بابت اشغال خط تلفن به‌جان بخرند باعث می‌شود به‌این نکته توجه کنیم که سایت‌ها و وبلاگ‌ها در شرایط فعلی باید هرچه بیشتر سبک باشند. یعنی تاحد ممکن عکس و موزیک غیره و غیره را محدود کنند تا بتوانند برای این اکثریت عظیم قابل استفاده باشند. توجه این نکته بخصوص برای دوستان خارج از کشور که شاید این مشکلات را کمتر داشته باشند و یا اصلا نداشته باشند ضروری است.

اين ((ويكي پدياي)) نازنين

2010-08-22T08:58:00.002+04:30

.
ويكي پدياكم كم درحال تبديل شدن به يك گنجينه‌ي عظيم از اطلاعات مورد نياز هر انسان است. اگر سوالي برايتان مطح است، اگر مي‌خواهيد فقط گشتي زده باشيد در ادبيات، تاريخ، فرهنگ و آداب و رسوم اقوام وملل مختلف، اگر مي‌خواهيد اطلاعاتي داشته باشيد در مورد جنگ‌هاي بزرگ ... ويكي پديا به‌كارتان مي‌خورد. باور كنيد به‌جاي خواندن فال روزانه ، گرفتن فال ورق و فال قهوه و حتي ديدن سريال‌هاي ((فارسي وان)) هم كاربرد دارد.
امروز گشتي زدم و براي تفنن صفحه‌هاي تصادفي را انتخاب كردم.برخوردم به شرح حال توماس جفرسون سومين رياست جمهور تاريخ آمريكا. جمله‌اي از او ديدم كه برايم جالب بود، اين‌كه اين آقا در دويست سال پيش چنين حرف‌هاي ((بودار)) ي زده است هم از آن حرف‌هاست:
«اگر من را مخیر کنند که کشور ما دولت بدون روزنامه و یا روزنامه بدون دولت داشته باشد بی‌شک راه دوم را انتخاب خواهم کرد.»
.

علی کریمی و سردار آجرلو

2010-08-20T18:34:00.000+04:30

صبح جمعه فرصتی دست داد تا بخشی از سخنان(دفاعیات) سردار آجرلو را در تلویزیون ببینم. ایشان تلاش داشت متین، موقر و منطقی باشد(یا خود را این‌چنین نشان دهد). آن‌قدر آرام و شمرده حرف می‌زد که ظاهرا کمتر وقتی برای طرح سوالات اصلی باقی می‌ماند. سنگر گرفتن پشت مقدسات و باورهای مردم، هزینه کردن ازچیزهایی که ضرورتی نداشت، و در یک کلام بی‌منطقی کامل در سخنان او کاملا نمایان بود. سردار تلاش داشت از وزن غیر ورزشی‌اش استفاده کند و سوال کنندگان شهامت این را نداشته باشند و نتوانند با او مقابله کنند.

این که سردار اصلا چرا آمده بود به چنین برنامه‌ای و ژست پاسخگویی هم به خودش گرفته بود، خود نشانه‌ی مثبتی است از این‌که حتا این قدر قدرتان هم فهمیده‌اند که مردم تا حدی که این‌ها تصور می‌کنند ساده و زود باور نیستند.

تا زمانی که این سرمایه‌ی چهارصد میلیارد تومانی، بدون هیچ حساب و کتاب مشخص و منظمی در فوتبال کشور تزریق می‌شود باید آماده‌ی همه‌گونه خبر و اتفاق غیر منتظره باشیم.

چند روز پیش از رادیو‌ی اتوموبیل شنیدم که نماینده‌ی مجلس و رئیس کمیسیون تحقیق و تفحص در سازمان تربیت بدنی میگفت که اجازه تحقیق کامل در سازمان را به این کمیسیون نداده‌اند و ابزار و امکانات لازم را فراهم نکرده‌اند و گلایه داشت از این‌که در بررسی هایی که تاکنون به‌عمل آورده‌اندمشخص شده که حتا انتخابات ریاست بسیاری از فدراسیون‌ها مشکل داشته و با لفظ خودش گفت: در برخی از این انتخابات تعداد آرای باطله بیش از تعداد آرای ماخوذه بوده است.

و همچنین ایشان اشاره داشت به‌این‌که در بررسی موارد و مسایل مالی بیشتر از همه جا مقاومت صورت می‌گیرد و این خود نشان‌دهنده‌ی این نکته است که در این قسمت مشکلات بشتری وجود دارد.

به هر صورت شعری هست که ظاهرا این آقایان خیلی قبولش دارند و با این شعر خود را روئین‌تن می‌پندارند:

گرنگهدار من آن است که من می‌دانم

شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد.

فیلم جعفر پناهی در ونیز

2010-08-18T17:57:00.001+04:30

.
می‌گویندکه: جشنواره فیلم ونیز، امسال با یک کار از جعفرپناهی افتتاح خواهد شد.
.
از ما که ظاهرا گذشته ولی کاش خودش می‌رفت برای این افتتاح.
.

بيست و هشتم مرداد

2010-08-18T12:36:00.000+04:30

بيست و هشت مردادِ كه باشه. منظورتون چيه؟ خُب يه سري آدم رفتن و يه سِري ديگه اومدن. اينا كه ديگه سال‌گرد و مراسم و از اين قرتي بازيا نداره. مگه قراره هركي بره و هركي بياد ما مراسم اجرا كنيم؟ تازه اين موضوع مال خيلي وخ پيشه و اصن دليلي نداره دوباره حرفش پيش بياد.

حالا كه اصرار دارين براي سرگرمي و تفنن هم شده بهتون ميگم: دوسه تا آرتيسِ اصلي داش اين ماجرا كه از همه گنده‌تر و مهم‌تر و جيگرطلا‌تر و خيلي چيزهاي ديگه‌تر، همين رفيقِ زنده‌يادمون شعبون جونِ بي مخ بودكه چند سال پيش در ولايت خارجه يهو مرد. بقيه‌ي آرتيسا اونقدر مهم نيستند كه وقتِ آدم رو بگيرن. يه چند نفري هم بودند كه بعضي‌هاشون خيلي روداري مي‌كردن. برو بچه‌ها ترتيبشون رو دادن. فقط مونده بودن اين يارو ((فاطمي)) و يه چند نفر ديگه كه اونها هم بعدا ترتيبشون داده شد.

حالا بازم حرفي هس؟ سوالي چيزي هس؟ فقط دوس دارم يكي بگه بعــــــله. بعله دونش رو ميكشم بيرون رو بند آويزوووون ميكنم.

شجریان و علی کریمی و هفتاد میلون نفر دیگر

2010-08-16T21:45:00.000+04:30

حالا که معلوممان شد شجریان هیچ آدم مهمی نیست و علی کریمی هم قرار شده برود باقالی بفروشد، و همچنین در راستای این‌که معلوم و مفهوم شد جناب جنت مکان استاد افتخاری خیلی هم خوب می‌خواند و بهترین خواننده‌ی قرون و اعصار بوده و هست و خواهد بود، بدینوسیله پیشنهاد می‌گردد که از استادِ قهرمان شریفی نیا هم به‌جای علی کریمی در قلب تیم ملی فوتبال استفاده گردد و ضمنا بد نخواهد بود که از جناب آقای افشین قطبی علاوه بر فوتبال در سایر برنامه‌های هنری هم استفاده کرد و در صورت کمبود بیشتر مجری و بازیگر و غیره از گوهرانی چون نجفی و لولایی هم امکان دارد در سایر برنامه‌ها استفاده شود. این وسط اگر یک جایزه‌ی اسکاری چیزی به هدیه تهرانی هم بدهند دیگر جمعمان جمع می‌شود و فقط می‌مانند یک رقم ناچیز شصت هفتاد میلیونی غریبه و غیر خودی که امیدواریم آن‌ها هم تکلیفشان را هرچه سریع‌تر روشن کنند که بالاخره باما هستند یا بَرما.

ضمنا این‌طور که دارد پیش می‌رود به‌زودی نوبت حافظ و سعدی و غیره و غیره هم می‌رسد که برایشان از همین بروبچه‌های دوروبر جایگزین انتخاب کنیم.

اصلا دعای ربنا را هم می‌دهیم یکی از این ایرانی‌های مقیم خارجستان که تازگی آمده بودند برای این‌که همدیگر رو ارشاد کنیم بخواند تا چشم حسود بترکد!

((آيدا)) ي شاملو، ((شاملو)) ي آيدا.

2010-08-15T11:27:00.001+04:30

من كه عادت پيداكرده‌ام به‌اين‌كه نتوانم عكس آپلود كنم و يا اگر آپلود كردم، براي خودم قابل نمايش نباشد. اگر اين عكس زيبا را ديديد كه حتما موضوع را فهميده‌ايد و اگر عكس باز نشد بدانيد كه تصوير زيبايي است از (( آيدا)) . براي ديدن عكس‌هاي اصلي به لينك زير برويد:

http://shabdar2007.blogfa.com/post-356.aspx

همراه شو عزيز

2010-08-15T08:57:00.000+04:30

.
خوشحالم كه از آن دوران گذشتيم. خوشحالم كه اين تنگ چشمي‌ها و كوردلي‌ها درانديشه‌هاي اكثريت بي‌شمار مردم جهان اثرگذار نبوده است. خوشحالم از اين كه اين همه نفرت، اين همه خشونت و اين همه ناداني را ازاين به‌بعد كمتر خواهيم ديد. قبلا پستي داشتم به‌اسم (( بهشت از راه زاهدان )) . در آن‌پست تلاش كرده بودم توضيح بدهم كه تفكر طالباني، تنها مختص طالبان نيست و هرنوع ديدگاهي كه خود را برتر از ديگران بداند و اعتقاد داشته باشد كه با خون و آتش و انفجار مي‌شود مردم را به‌بهشت برد، نتيجه‌اي يك‌سان دارد. به‌نظرم هيچ فرقي نمي‌كند كه تعصب فرقه‌اي در پوششي از ناسيوناليسم جلوه‌گر شود يا مذهب و يا ماركسيسم.
در كتاب جمعه دو شعر را ديدم كه متعلق به‌شاعري كرد است. من او را نمي‌شناسم و نمي‌دانم كه بوده و الآن كجاست، اما انديشه‌هايش را مي‌توان از لابه‌لاي همين سطور شناخت.
فكر مي‌كنم كه اين حق را داشته باشم كه(حداقل) از جانب خودم اعلام كنم: آن بهشتي را كه وعده‌اش را مي‌دهيد نمي‌خواهم. من به‌شما به عنوان پديده‌هاي تاريخي نگاه مي‌كنم كه تاريخ مصرفشان گذشته، شايد به‌درد مطالعه‌ي پژوهش‌گران بخوريد. اما خيال باطلي است اگر تصور كنيد كه حرفتان و منطقتان(منطق؟؟؟) را خريداريم. آن‌چه ما مي‌خواهيم، ساختن دنياي ديگري است كه تاروپودش از شادي باشد و جايگاهي والا براي كرامت عظيم انساني.
.
اين دوشعر را بخوانيد، انگار كه بن لادن، ظواهري و زرقاوي حرف مي‌زنند، انگار كه پل پت و خمرهاي سرخ اعلاميه مي‌دهند، انگار كه صرب‌هاي يوگسلاوي فرياد مي‌زنند، انگار كه...
.

چند شعر از لطیف هلمت، شاعر بزرگ کُرد
دختری را دوست می‌دارم...

دختری را دوست می‌دارم
که مژگانش را
یک به‌یک بنشاند
و شهر را پَرچینی کند.
دختری را دوست می‌دارم
که گیسوانش را
رشته رشته بچیند
و ریسمانِ داری بسازد
کیفرِ ستم‌گران را.

......................................................

آفتاب

سرزمینِ من تابوتی نیست
که به‌خاکش توان سپرد
زیر فشار چکمه‌ی زنگاری زمان.

سرزمین من بُمبی‌است،
روزی منفجر خواهد شد
تا آفتاب
رشته رشته تقسیم شود
میان خانه‌ها.
.

کسی از این عزیزمان خبر دارد؟

2010-08-15T00:37:00.002+04:30

می‌گویند انتظامی بزرگ وشریف این روزها فقط به‌خانه‌ی سینما رفت وآمد دارد.

بد نیست اگر جویای احوالش باشیم. باید بداند که جایگاهش قلب‌های ما است.

پاهايي كه گاهي از گليم درازتر مي‌شوند.

2010-08-14T14:27:00.003+04:30

.
در اوائل راه‌اندازي اين وبلاگ( موقعي كه هنوز درست نفهميده بودم كه چي به‌چي است) برداشتم و يك نوشته‌ي كوتاه نوشتم در مورد فراماسونري. حالا مدت‌ها از آن وقت گذشته وخيلي از ما كاملا فهميده‌ايم كه چي به‌چي هست. اما متاسفانه هنوز آن موارد مورد اشاره در آن نوشته به‌قوت خود باقي است.
با چند نفر در اين مورد صحبت كوتاهي كردم، آن‌هايي كه اصلا اين اسم را شنيده بودند، اصلا باور نمي‌كردند كه اين جماعت‌ زنده، فعال، موثر و همچنان ناشناخته هستند. به‌هرحال براي خودم كه خيلي جالب است آن مطلب را دوباره در اين‌جا منتشر كنم:
.
امروز وقتی داشتم کتابهای تو کتابخونه رو جابجا می کردم چشمم خورد به کتاب (( فراماسونری )) اسماعیل رائین . یادم افتاد که سال هاست در مورداین فرقه چیزی نشنیدم . رفتم وب گردی و چیز دندون گیری نصیبم نشد . این فرقه خیلی جدی ، پرسابقه، پرنفوذ و خطرناک بود و به گمانم هنوز هم هست . کل اطلاعات مربوط به وضعیت بعد از انقلاب این گروه انگار آب شده و معلوم نیست به کجا رفته .آدم احساس می کنه یکی داره بهش می گه اصلا بتوچه مربوط !!!! بخصوص که رائین موقع چاپ آخرین جلد کتابش فوت کرد و اون کتاب هم هیچوقت چاپ نشد .

توضیح جدیدتر این که رفتم گوگل و ویکی پدیا و هیچ عکسی از رائین نبود؟؟؟؟؟

فکر کنم درست شنیدم که یکی می گه : به تو چه مربوط .
.

دردهای قدیمی

2010-08-13T20:20:00.000+04:30

.
این ترجمه‌ی یک کتیبه‌ی کشف شده‌ی تازه از دوران باستان است:
.
......( تا این‌جایش خوانده نمی‌شود)
وقتی محیط کارت را دوست نداشته باشی
آرزو می‌کنی که کاش هر روز جمعه باشد
جمعه‌ها بسیار دوست داشتنی هستند.
من فکر می‌کنم
دو سه هزارسالِ دیگر
خواننده‌ای که احتمالا اسمش(( فرهاد)) است
یک آهنگی خواهد خواند به‌نام((جمعه))
که تهِ تهش که نگاه کنی
می‌فهمی که
منظورش از بدیِ جمعه
این است که:
شنبه‌ها خیلی بد هستند
......( از اینجایش خوانده نمی‌شود)
.

چندمطلب خواندنی

2010-08-12T14:26:00.001+04:30

.
چند تا نکته جالب دیدم امروزکه ربطی هم به‌هم ندارند.
.
1 - سال‌ها پیش در برخورد با یک مقاله یا گزارش، با این قضیه‌ی پیوند اعضا آشنا شدم. نه‌این‌که قبلا نمی‌دانستم، بلکه مسئله برایم به ‌شکل جدی‌تری مطرح شد. تصور این‌که من دراز به‌دراز خوابیده‌ام (یعنی مرده‌ام) و یکی می‌اید و قطعه‌ای از بدنم را جدا می‌کند و به یک نفر آدم محتاج پیوند می‌زند... و بعد خوشحالی او و خانواده‌اش... بی تعارف خیلی مرا حساس نکرد و به‌یاد فیلم‌های هندی افتادم. اما تصور این‌که پدرم، خواهرم، فرزندم و یا خودم در یک گوشه افتاده‌ایم و کمی با مرگ فاصله داریم و ناگهان فرشته‌ی نجاتی پیدا می‌شود که عضو مورد نیاز مارا به ما هدیه می‌دهدو تصور احساس پس از آن خیلی زیبا بود. پس رفتم و عضو این تشکیلات پیوند اعضا شدم. معنیش این‌است که اگر بعد از دوسه هزار سال (زبانم لال) خواستم بمیرم، آن‌ها با دیدن کارت عضویت من اجازه دارند که اگر عضوی از بدنم را نیاز داشتند بردارند و به کس دیگری بدهند.
شما هم مثل بچه‌های خوب الآن باید متاثر بشوید و بروید همین کار را بکنید یعنی عضو شوید. آدرسش این پایین است و هیچ خرجی هم ندارد. فکر کنم بعد از عضو شدن، شب‌ها یک کمی راحت‌تر می‌خوابید.
اهداء عضود، اهداء زندگی
.
2 - این ((همای)) و گروهش ((مستان)) را خیلی دوست دارم، گرچه به لطف دوستان حالاحالاها نخواهیم توانست از کنسرت‌ها و سی دی هایش در این‌جا لذت ببریم. (شاید اگر کمی خودش را به شریفی نیا و نجفی و عبدی می‌چسباند سرنوشتش اینجوری نمی‌شد). به هرحال قسمتس از شرح حالش را که نکاتی باصطلاح ناگفته دارد دوستی در وبلاگش آورده که قدری هم ناقص است ولی برای علاقه‌مندان دیدنش بد نیست.
ناگفته‌هایی در باره‌ی همای

3- یک ((سوپرمیلیاردر)) چه نظراتی می‌تواند در مورد اقتصاد و صنعت داشته باشد؟
خواندنش بد نیست!
گفتگو با آقای احمدپورفلاح
.
4 - تاحالا شده که کارتان در ادرات دولتی کمی تاقسمتی گیر کرده باشد؟ فکر می‌کنید به چیز می‌شود تشبیه‌اش کرد؟ این دوست ما مثل این‌که گرسنه‌اش هم بوده:
دادسرا
.
5 - وب‌گردی کلا چیز خوبی‌است، اما برای به‌وجود آوردن آثار جاودانی که در اختیار تمامی بشریت قرار بگیرد هم اگر بتوانیم کاری(هرچندکوچک) انجام بدهیم برای حفظ سلامتی جان و روان مفید است. یعنی با یک تیردونشان زده‌ایم، هم دقایق و ساعات بی‌کاری و بیحوصلگی را پرمی‌کنیم و هم کار خوبی انجام داده‌ایم که دراین دنیا و آن دنیا کمی هم پُز بدهیم که بعلــــــــــــــــه ! ما هم کارفرهنگی انجام دادیم!
گروهی جمع شده‌اند و تلاش دارند که بتوانند تاریخ مطبوعات ایران را در وب منتشر کنند. حتما و قطعا نیاز به کمک دارند. نترسید، پولی چیزی قرار نیست بدهید. فقط کافی‌‌است که هروقت فرصت داشتید چندخط یاچند صفحه تایپ کنید. قول می‌دهم لاغر نشوید.
بایگانی مطبوعات ایران
.
5 - و یک داستانِ پُر آبِ چشم: درختی هست در ابرکوه، ظاهرا 4000 سال زندگی کرده، و باز ظاهرا با مدیریت جهانی دوستان درحال خشک شدن است( این خبر را نمی‌توانم لینک بدهم چون همین الآن از تلویزیون شنیدم.)
مطلب مربوط به این درخت اینجاست، و سعی می‌کنم تصویرش را هم همین‌جا قرار بدهم.
سرو ابرکوه

بزرگداشت جعفرپناهی درمونترال

2010-08-12T12:21:00.001+04:30

.
این مطلب ازوبلاگ (( ازجنوب غربی)) نقل می‌شود:

.

امروز در مترو ژورنال مترو را ورق می‌زدم که به این تیتر رسیدم: «FFM در بزرگ‌داشت جعفر پناهی از ایران، سناریست و کارگردان ایرانی نمی‌تواند در جشنواره‌ی مونترال شرکت کند. آخرین کار کوتاه او آکاردئون به نمایش درخواهد آمد.» مطلب را ماری او شافر نوشته و عکس پناهی در جشنواره‌ی سال گذشته که رئیس هیآت ژوری بوده از روزنامه‌ی Le Devoir گرفته شده و بالای صفحه است. مقاله جعفر پناهی را فیلم‌سازی معترض به رژیم محمود احمدی‌نژاد معرفی می‌کند و بخشی از نامه‌ی او را می‌آورد. به هر حال جعفرپناهی از بیست و ششم اوت تا ششم سپتامبر در مونترال نخواهد بود اما همین معرفی نیم صفحه‌‌ای هم حضور پناهی‌ست در این‌جا با همان شال سبز که به آن اعتقاد دارد و دوربینی که این روزها فقط در ذهن پناهی روشن می‌شود.

چقدر دیدن این مطلب شادم کرد! بگذریم.

.
من هم با دیدن این خبر شاد شدم.
.

در باره‌ي (( فارسي وان))

2010-08-11T11:35:00.000+04:30

به‌ما گفته‌اند كه تمام فعاليت‌هاي فرهنگي كه در گذشته انجام مي‌شده در جهت منافع استكبار جهاني، بي‌ديني و بي فرهنگي بوده. به ما گفته‌اند كه تمام فعاليت‌هاي فرهنگي كه در طي اين سي سال انجام گرفته در جهت مبارزه با استكبارجهاني، دينداري و كاملا پربار بوده. به ما گفته‌اند كه از نظر فرهنگي آن‌قدر قوي هستيم كه قرار است مديريت فرهنگي جهان را نيز به‌عهده بگيريم و براي بقيه‌ي افراد بشر نيز نسخه بنويسيم.

به‌ما گفته‌اند كه مسئولين سياست گزاري فرهنگي كشور كاملا حواسشان جمع است و و تلاش مي‌كنند يكي از جوانترين جوامع جهان را به سرچشمه‌ي سعادت برسانند. به گفته‌اند كه آنقدر دليل و منطق و استدلال براي پاسخ‌گويي به همه چيز در دست داريم كه هيچ‌كس توان مقابله باما را ندارد. به ما گفته‌اند كه...

و ناگهان ((فارسي وان)) مي‌آيد و تمام تصورات و تخيلات ما را برهم مي‌زند، با اقتدار جشن يك‌سالگي مي‌گيرد، براي فاصله‌ي بين افطار و سحر در ماه رمضان برنامه‌ي ويژه اعلام مي‌كند، مثل برق و باد با پارازيت‌ها مي‌جنگد و ماهواره عوض مي‌كند و لشكر بدون جيره و مواجب عظيمي هم دارد كه عمدتا تشكيل شده‌اند از خانواده‌هاي طبقه‌ي متوسط شهري (‌حداقل تا اينجايش را من خبر دارم).

چندي پيش، وقتي جنگ پارازيت‌ها شروع شد، چنان فعاليت عظيمي به‌راه افتاد براي خبر دادن و خبر گرفتن فركانس‌هاي جديد و ماهواره‌هاي جديد و بنظرم مخابرات هم سود خوبي در اين بين كرد كه اين همه تماس تلفنيِ ايجاد شده‌ي جديد را پيش بيني هم نمي‌كرد و همچنين شغل غير رسمي كساني كه به(( ماهواره‌اي)) معروف شده‌اند كه كارشان تنظيم ديش و رسيور و اين حرف‌هاست و در موقعيت جديد بسيار سرشان شلوغ شد و دوان دوان از اين خانه به آن خانه و از اين بام به آن بام در فعاليت بودند و با راه‌اندازي مجدد كانال، خانواده‌اي را از نگراني نجات مي‌دادند.

زماني، در گذشته‌هاي نه چندان دور وسيله‌ي جديدي وارد بازار شد به‌نام ((ويدئو)) ، به همين علت امروزي يعني به‌دليل اين‌كه تلويزيون خودمان برنامه‌ي قابل قبولي نداشت، استقبال فراواني از اين وسيله شد و شغل جديدي هم پيدا شد به‌اسم (( ويدئويي)) كه كساني بودند كه براي عرضه‌ي فيلم‌هاي جديد به منازل مي‌آمدند. كسب و كار جديد به‌شدت رونق گرفت، بعد كم كم فروشگاه‌هاي خاص اين محصول جديد( نوارهاي ويدئو) باز شد. فقط در يك زمان در دور و بر منزل خودمن شايد حدود بيست فرشگاه فعاليت مي‌كردند. اتفاق بعدي خيلي جالب بود، از طرف يكي از ارگان‌ها اعلام شد كه قرار است به اين فروشگاه‌ها مجوز رسمي بدهند و باصطلاح((ساماندهي)) انجام بدهند. وقتي همه اين فروشگاه‌ها اسم و مشخصاتشان را اعلام كردند، همگي را تعطيل كردند و در تلويزيون هم رسما اعلام شد كه "اين يك تاكتيك بوده براي شناسايي اين فروشگاه‌ها". بعد جنگ زيرزميني شروع شد، از يك طرف نوارها دست به‌دست مي‌چرخيد و روز به‌روز هم بر حجم و تنوعشان افزوده مي‌شد و از طرف ديگر مبارزه‌ي مسئولين با اين پديده‌ي ((شوم)) جدي‌تر و خشن‌تر مي‌شد. داشتن ويدئو جرم اعلام شد و دارنده، علاوه برضبط دستگاه(كه هيچ وقت هم اعلام نشد چه بر سر اين دستگاه‌هاي ضبط شده آمد) به پرداخت جريمه هم محكوم مي‌شد. مدت‌ها گذشت تا اين‌كه متوجه شديم نهادهاي رسمي خودشان فروشگاه‌هايي به‌راه انداخته‌اند كه به عرضه‌ي نوار مشغول هستند، (البته نوارهاي مجاز) و الآن بيست سالي هست كه من از ديگران مي‌پرسم كه " آيا هيچ زماني اطلاعيه، ابلاغيه، فرمان، آيين نامه ويا هرچيز ديگري را ديده‌ايد كه رسما اعلام كند ويدئو آزاد است؟" و تا كنون پاسخي هم نگرفته‌ام. هيچ وقت نفهميدم كدام بزرگان اين طرح ممنوعيت را داده بود و كدام بزرگ ديگري طرح رفع ممنوعيت را.

آن‌چه اكنون در ارتياط با ماهواره و بخصوص فارسي وان در حال گذر است فكر نمي‌كنم خارج از اين پيشينه باشد. هنوز كساني هستند كه فكر مي‌كنند عقل سالم فقط و فقط و فقط در بدن آن‌هاست و ديگران هيچ نمي‌فهمند بنابراين تصورات و تفكرات خودشان را اجرا مي‌كنند و انتظار هم دارند حتي پس از اثبات نادرستي اين موارد كسي از گل نازك‌تر هم نگويد.

اين افراد حتي براي لحخظه‌اي فكر نمي‌‌كنند كه اصولا چيزي براي عرضه ندارند! و در اين جهانِ به‌شدت كوچك شده،،‌و در اين دنيايي كه سير حركت اطلاعات و افكار و انديشه‌ها به سرعت نور نزديك شده ديگر قادر به‌اين نخواهند بود كه با تكرار حرف‌هاي هميشگي و تكراري خريداري براي كالايشان پيدا كنند. و وقتي مطلبي براي ارائه باقي نماند،‌فارسي وان و چه بسا ده‌ها و صدها و هزارها دريچه‌ي مشابه گشوده خواهد شد.

برج میلاد

2010-08-08T22:18:00.000+04:30

رفتیم بازدید برج میلاد، چند عکس (بخصوص برای دوستانی که اینجا نیستند) گذاشتم. البته دوعکس از این مجموعه عکس‌های برداشت شده از اینترنت است.
.

یک شعر قشنگ

2010-08-08T18:05:00.000+04:30

نه
سکوت علاج تو نیست
بیهوده درد را دندان می‌فشاری و آیینه را می‌شکنی
و دستانت
-که مرگ را هم از ابتدای راه پس می‌زند-
در سیمان و سرب، سفت می‌کنی

تنهایی
تنهایی
تنهایی

جز اینت چه خواهد بودن
با پروازی از این دست که مرغان را به آشیان می‌کشاند

برای خاطر آوازهای سرخ ِ سرزمین ِ من
برای جاری ِ روح در تن ِ الفاظ
و آرامش ستاره در فصل ِ غروب
چیزی بگو عزیز
حرف به حرف و صوت به صوت
"ک ل م ه"هایت را
می‌نیوشم
چیزی بگو
.
از وبلاگ: (( کشتی نوح))

طنز خبرنگاري

2010-08-08T13:26:00.001+04:30

هه هه هه ...راديو داشت مي‌گفت امروز روز خبرنگاراست...هه هه هه!

گردش آزاد((اطلاعات)) و گردش آزاد((سرمايه))

2010-08-08T08:37:00.000+04:30

بالاخره بلك بري هم بايد نان بخورد. درپست قبلي نوشته بودم كه مي‌خواهند خدمات بلك بري را در بعضي از كشورهاي منطقه ممنوع كنند به‌اين دليل كه امكان كنترل بر روي پيام‌ها را ندارند و اين را رك و راست هم اعلام مي‌كنند البته بهانه هم اين است كه مثلا با عمليات تروريستي مبارزه مي‌كنند.

حالا طفلك شركت بلك بري هم كه احساس كرده مظلوم واقع شده، پذيرفته كه امكان كنترل را به آن‌ها بدهد تا نانش آجر نشود! متن خبر اين است:

"مقامات که خواستند بدلیل مجاز نبودن گفت و گو با رسانه ها، ناشناس بمانند، امروز، شنبه، گفتند توافق از شرکت می خواهد سرورهای کامپیوتری را در داخل عربستان سعودی نصب کند. این سرورها مقامات را قادر خواهد ساخت به پیامک ها دسترسی داشته باشند و آنها را برای حفظ امنیت، کنترل کنند.

مقامات گفتند شرکت بلک بری مشغول نصب و آزمایش سرورهای جدید است."

كساني كه در كشورشان براي دستيابي به دموكراسي و يا هر چيز ديگري چشم اميد به خارجي‌ها بسته باشند هميشه از قافله عقب مي‌مانند و بايد باور داشته باشند كه حفظ تقدس سرمايه در دنياي امروز از هراصل ديگري واجب‌تر است و ضمنا يكي از آشناها مدتي پيش در اين مورد گفته بود:

"كس نخوارد پشت من..."

گردش آزاد اطلاعات وپاي چپ جديكار!

2010-08-07T13:11:00.000+04:30

داشتم مطلبي مي‌خواندم در مورد فوتبال قديم ايران. چه كساني كه آمده و رفته بودند و امروز نامي و نشاني هم از آن‌ها نيست

{قسمت غصه دار و پند آموز- در اين قسمت بايد سرتان را به طرفين تكان بدهيد و زيرلب بگوييد: نُچ نُچ نُچ- يعني كه عجب روزگاِ بدي}.

چه افسانه‌هاي وجود داشت: حميد شيرزادگان را آمريكايي‌ها خريده‌اند و درحال مطالعه بر روي اين بازيكن هستند تا ببينند كه علت خوب و فوق‌العاده بازي كردنش چيست، پاي چپ جديكار را انگليسي‌ها پنجاه هزارتومان(كه آن موقع قيمت دوتا خانه بود) خريده‌اند و او ديگر اجازه ندارد با اين پا شوت بزند چون قبلا شوت‌هاي سنگين او دو دروازه‌بان را كشته...

{ قسمت تاريخ ورزشي، اجتماعي- در اين قسمت شما بايد درحالي‌كه ابروهايتان را بالا داده‌ايد باكمال تعجب بگوييد"نه بابا!}.

خلاصه يك عالمه از اين افسانه‌ها وجود دارند كه خودتان مي‌توانيد زحمت بكشيد و بگرديد و پيدا كنيد. اما همه‌ي اين افسانه‌ها از عدم وجود منابع اطلاعاتي خوب و در دسترس ناشي مي‌شد و در اين فضاي تيره و پرغبار، هرچيزي قابل باوراست.

جلوتر كه بياييم برمي‌خوريم به كساني كه چهره‌ي روشن‌تر و قابل باورتري دارند: حسين كلاني، همايون بهزادي... اين‌ها بازيكنان خوبي بودند اما درست مثل ما انسان بودند و رفتاري انساني هم داشتند. و بعد به نسل بعدي كه علي پروين و بعدش ناصر محمد خاني و حسين درخشان و امثال اين‌ها كه از نظر ما بازيكنان قابل قبولي بودند كه نسبت به بازيكنان سطح جهاني در رده‌هاي پايين‌تري قرار داشتند. و بعد نسل طلايي كه شامل دايي، باقري، خداداد و نظاير آن‌ها مي‌شود. اين دسته را ديگر مي‌شناسيم و به نقاط قوت و ضعفشان كاملا آگاهيم.

{قسمت نوستالوژيك- در اين قسمت بايد سرتان را بالا بياوريد و زيرلب بگوييد: آه... چه دوراني بود...}.

درانتهاي اين مجموعه مي‌رسيم به بازيكنان امروزي، با ديدن اين‌همه بازيكن خوب در سطح جهان چه در بازي‌هاي باشگاهي و چه در بازي‌هاي ملي، براي بازيكنان امروزي خودمان ارزش زيادي قائل نمي‌شويم . آن‌چه هست را به عنوان دارايي

موجودمان مي‌پذيريم و رويمان را هم خيلي زياد نمي‌كنيم. به گفته‌ي مربياني هم كه از دخالت ابر و باد و غيره در باخت تيمشان استناد مي‌كنند فقط مي‌خنديم. امروز با دردست داشتن اطلاعات و تصاوير واقعي، از اوضاع واحوال فوتبال در سراسر دنيا باخبريم و كسي نمي‌تواند گولمان بزند. اين تنها بخش بسيار كوچك و شايد كم اهميتي است از مزاياي ((گردش اطلاعات آزاد))

{بخش علمي- در اين قسمت شما بايد سرتكان بدهيد و با صداي بلند بگوييد: عجب... پس اينجوريه؟}.

حالا علت اين همه روده درازي براي مطالبي كه ظاهرا بايد خيلي بديهي باشد خواندن اين خبر بود كه عربستان و امارات اعلام كرده‌اند كه

" چون دولت نمی تواند بر پیام هائی که از طریق تلفن های هوشمند موسوم به «بلک بری» مبادله می شود نظارت داشته باشند، در نظر دارند خدمات ارائه شده از طریق تلفن های بلک بری را مسدود کنند"

{ بخش نهايي عبرت آموز- در اين قسمت بايد با خودتان بگوييد: پوف... پس جريان اينه...}

بعدش هم به علت هوش سرشار و فوق‌الآده‌ي من يك لايك به من بدهيد!

در راستای افتخارِ میلیاردر بودن

2010-08-05T11:29:00.003+04:30

.
رفتم بقالیِ محل خرید کنم، دیدم شعری را چسبانده جلوی ترازو، حدس زدم که ایشان هم با (( افتخارِ میلیاردر بودن )) موافق است.
حالا یا طرف‌دار آقای عسکر اولادی است یا از خوانندگان وبلاگِ من است! در هردو صورت فردوسی و بقیه‌ی برو بچز اونجوری باید بروند کشکشان را بسابند.
شعر این بود:
نالایق است هرکه به‌دولت نمی‌رسد
ورنه، زمانه درپیِ مردان لایق است.
.

یک سوالِ بیخودی

2010-08-04T22:59:00.001+04:30

.
واقعا اگر جلال آل احمد و دکتر شریعتی امروز و اینجا حضور داشتند باز همان حرف‌ها را می‌زدند؟
.

این محمد نوریِ بدقول

2010-08-04T22:00:00.002+04:30

.
امروز فیلمی دیدم از اجرای (( جان مریم ))در سال 84 درسالن میلاد. همون‌جا قول داد تو عروسیِ بچه‌هامون بخونه...!
.

افتخارميلياردر بودن

2010-08-04T09:38:00.005+04:30

اگر دوچرخه‌شان را يك مدل مي‌بردند بالاتر، اگر پيكان پنجاه و پنجشان راباپرايد75 عوض مي‌كردند، اگر يقيه‌ي پيراهنشان را يك سانت بالاتر مي‌بردند، اگر... هميشه در هراس بودند كه متهم شوند به " مرفهين بي‌درد، بالاشهري‌هاي پولدار، دست نشاندگان ا ستكبارجهاني" و غيره و غيره.

حالا پهلواني پيدا شده كه باصداي بلند مي‌گويد" به ميلياردر بودن افتخارمي‌كنم".

البته اين قسمتش ربطي به من و ما ندارد، خيلي كه همت كنيم اجاره خانه‌مان را به موقع بدهيم، قسط شهريه‌ي مدرسه‌ي بچه را پرداخت كنيم و از اين قبيل حرف‌ها، كلاهمان را بالا مي‌اندازيم. اما براي من جالب است كه نوبت به ما (يعني افراد خارج از وابستگان آقايان) كه مي‌رسد ناگهان آسمان مي‌تپد ولي براي ((ازمابهتران)) نه كسي يقه مي‌دراند و نه كسي خود سوزي مي‌كند.

اين آقاي اسدالله عسكر اولادي را من نمي‌شناسم اما خوب است كه با ايشان و ايشان‌ها و ايشان‌ترها بيشتر آشنا بشويم. كساني كه داراي قابليت‌هاي ويژه،‌امكانات و روابط ويژه، و دايره‌ي امنيت ويژه هستند.

كلا فكر مي‌كنم ويژه بودن چيزِ خوبي است!

سال‌روز تولد ((محمود دولت آبادي)) مبارك!

2010-08-03T14:59:00.005+04:30

خبر درگذشت محمدنوري مثل پتك بر سرِ من و خيلي‌هاي ديگر فرود آمد. كساني او را دوست داشتند و كساني( چون من )به علت انس بسيار زياد از ديرسالان انگار كه يكي از بستگان نزديكشان را از دست داده‌اند.

اما هميشه ديگراني بوده‌اند كه كمبود‌ها را جبران كنند، كساني كه هميشه هستندومي‌تواني در اين كمبود ((آدم‌ها)) به خودت ببالي كه

در دورانشان زيسته‌اي و دركشان كرده‌اي.

محمودخان دولت آبادي از اين قبيله است، قبيله‌اي كه هميشه حضورشان بسياري از ((نبود‌ها را))جبران كرده‌است.

استاد دولت آبادي، ميلادت مبارك! پاينده و زاينده باشي!

پ ن: مدتي است كه به‌لطف دوستان عكس‌ها آپلود نمي‌شوند و در بسياري از اوقات، خودم نمي‌توانم عكس‌ها را ببينم.

اميدوارم شما بتوانيد ببينيد.

محمد نوری

2010-08-01T10:48:00.002+04:30

وارد اتاق شد، گفت: شنیدی...

یک اتفاق ساده...

2010-07-27T19:29:00.007+04:30

.

زمان: پنج شنبه شب، ساعت 5/2 بعداز نیمه شب.

مکان: خیابان ولیعصر، بین تجریش (سابق) و پَل پارک وی (سابق).

عناصر حاضر در صحنه: یک خروار ماشین و تعدادی موتور(در حدی که باورت نمیشه.)

بازیگران: یک خروار دختر و پسر که سوار ماشین‌ها و موتورها هستند و یک تعدادی دختر جوان که

خندان خندان کنار خیابان ایستاده‌اند(جدا جدا و درهم از هردونوع).

موسیقی صحنه: صدجور موسیقی، از هر نوع که دلت بخواد، بیشترینش چیزی در حد سوسن خانوم

و از این حرف‌ها.

عناصر غایب صحنه: همه نوع نیروی نظامی، انتظامی، نیمه نظامی، شبه نظامی، غیرنظامی و

موارد مشابه.

زمانِ طیِ طریق: راه ده دقیقه‌ای را باید حدود نیم ساعت تا چهل و پنج دقیقه بروی.

آن‌چه در صحنه می‌گذرد: شوخی، جوک، متلک، چندتا نقطه، آوازهای دسته‌جمعی، بازهم چندتا نقطه.

سوال تاریخی: این بود آن‌چه قرار بود داشته باشیم؟

سوال تکنیکی: راستی چه‌جوری، اونجوری میون این‌همه ماشین میشه با موتور تک‌چرخ زد؟

سوال ابهامی و ایهامی: من در آن ساعت آن‌جا چه می‌کردم؟

.

لیگ برتر فوتبال:توپ طلایی یا طلای توپی؟

2010-07-27T16:40:00.004+04:30

هر روز صبح طبق عادت می‌روم به دکه‌ی روزنامه فروشی و تیتر روزنامه‌ها را می‌خوانم. روزنامه‌های ورزشی تیتر‌هایشان خیلی جالب شده. آدم باورش می‌شود که به میدان جنگ نزدیک شده، همه برضد همه حرف زده‌اند، همه دارند توهین می‌کنند، همه دارند دم از لیاقت خود و عدم صلاحیت دیگران می‌زنند، همه ادعا دارند که عمری را در ورزش(بخصوص فوتبالی‌ها) بوده‌اند و طرف مقابلشان آدم تازه واردی‌است، همه دلسوزنند و تیمشان را به‌بهشت می‌رسانند فقط :

اگر دشمنان بگذارند... آخ اگه دشمنان بگذارند... آخ اگه دشمنان...

راستی این چه سِری است؟ این ورزش که جایزه ندارد. ما که خبر داریم تیم‌ها و آدم‌های برنده اصلا جایزه‌ای نمی‌گیرند، اسپانسر مالی هم که به‌معنای خارجی و واقعی کلمه وجود ندارد، پخش تلویزیونی و بلیط فروشی هم درآمدی ندارد، تولید چیپس و پفک هم ندارند که با اول شدن تیمشان یا قهرمانشان فروش بیشتری داشته باشند. پس جنگ و دعوا بر سرِ چیست؟ زبانم لال همه‌شان دیوانه هستند؟ همه‌شان عاشقان ورزش و شیفتگان‌ی خدمتند؟

این یک سوال ساده است ولی با کمال تعجب در روزنامه‌ها و نشریات و برنامه‌های رنگارنگ رادیووتلویزیونی هیچ‌کس از آن صحبتی نمی‌کند، انگار همان جمله‌ی معروف ((اسمشو نیار)) در این مورد هم صادق است. هزینه‌های تیم‌داری(بخصوص در فوتبال) طبق گفته‌ی همین آقایان بالغ بر میلیاردها تومان درسال است، و هزینه‌های تمام فوتبال در یک سال را فکر نمی‌کنم کسی بتواند به‌این سادگی محاسبه کند راستی این پول‌ها از کجا می‌آید؟ این پول‌ها به‌کجا می‌رود؟ چرا همین چهارتا و نصفی مربی، هی در تیم‌های مختلف می‌چرخند و می‌چرخند ومی‌چرخند و دوره‌ای جا عوض می‌کنند؟ چرا کسی به مدیران تیم‌ها یا مربیان یا مسئولین فدراسیون‌ها که ناموفق ودر بعضی موارد به معنای واقعی کلمه (( افتضاح )) بوده‌اند از گَل نازک‌تر نمی‌گوید؟ این‌جا مگر میدان سیاست است که کسی اجازه ندارد سوال کند؟ شاید هم هست!

با یک گشت ساده در اینترنت ،می‌توانیم بفهمیم که مثلا فوتبال اسپانیا (یا هرکدام از باشگاه‌هایش) در سال گذشته چه‌قدر هزینه کرده‌اند و چه میزان در‌آمد داشته‌اند، همینطور فدراسیونشان . هم‌چنین برگزاری جام جهانی ویا جام ملت‌ها و هر مراسم و مسابقه‌ی دیگری. اما در این‌جا همه‌چیز سری،مرموز و متعلق به ازما بهتران است.

واقعا دعوا بر سرِ چیست؟ همین مثالِ قدیمی (( لحاف ملا نصرالدین)) احتمالا می‌تواندجواب همه‌ی این سوال‌ها باشد.

واکنش نامطلوب...

2010-07-25T20:57:00.002+04:30

.
فقط بهش گفتم اوضاعمون خوبه که این‌جوری جواب داد!
.

وخاطره‌ات تا جاودانِ جاویدان در گذرگاهِ ادوار داوری خواهد شد

2010-07-25T19:47:00.003+04:30

سال‌ها پیش رفته بودیم شیراز، در مقبره‌ی حافظ یک نفر راهنما داشت توضیح می‌داد که بعد از مرگ حافظ، بزرگانِ اجازه‌ی دفن او را در گورستان عمومی نداده‌اند و به‌ناچار حافظ را در گورستان دورافتاده‌ای که مخصوص فقرا و بی‌کسان بوده دفن کرده‌اند و حافظیه‌ی امروز همانجاست که قبلا گورستان بی‌نام و نشان‌ها بوده. عجیب اینجاست که امروز به‌جز تاریخ‌دانان، کسی اصلا نمی‌داند که این بزرگان زمان چه کسانی بوده‌اندو سرنوشتشان چه شده.

من هیچ‌وقت نفهمیدم که این داستان درست است یانه، اما ((خیلی‌ها)) در ((خیلی)) از نقاط تاریخ ((خیلی)) فکر‌ها کرده‌اند که درست نبوده و ...

وقتی شنیدم مراسم بزرگداشت شاملو به‌دلایلی که من نفهمیدم برگزار نشده و ظاهرا آیدا را هم به‌آن‌جا راه نداده‌اند، تعجب زیادی نکردم چون از روزبرگزاری مراسم دفن هرساله همین اوضاع به اشکال مختلف تکرار شده و با شکستن سنگ قبر و سایر مزاحمت‌ها تکمیل شده. این‌که در زمان حیات شاملو همه‌ی مزاحمت‌های ممکن برای او ایجاد می‌شد تاحدی که کیهان او را متهم به قتل هم کرد و(به‌قولِ روزنامه‌ها) از سویِ دیگر انواع و اقسام مثلا محققین مواجب بگیردولتی در نقدهایشان انواع و اقسام اتهام‌های هنری و غیر هنری را به او می‌زدند، یک طرف و این‌که حالا و هنوز پس از گذشت ده سال هنوز این قصه‌ها ادامه دارد نشان دهنده‌ی این است که یک((چیز)) هایی در یک جاهایی می‌لنگد. به تازگی هم یک جایی خواندم که یک نفر از این محققین جدید تازه کشف کرده که شاملو دائم سرقت هنری هم انجام می‌داده!!!

حالا این‌ها چرا از آدمی که یک‌جا " دزد،کلاهبردار،قاتل، بی‌سواد،سارق هنری و غیره..." بوده این‌قدر می‌ترسند خودش جای سوال دارد.

البته درست که فکر کنی متوجه می‌شوی که حافظ و شاملو و عارف قزوینی و مولوی و ویکتور خارا و چخوف و دهخدا و نیما و رومن رولان و غیره و غیره همگی یک ((چیزی)) شان می‌شده...

دوم مردادی دیگر

2010-07-24T01:05:00.005+04:30

.
..........
انسان زاده شدن تجسدِ وظیفه بود:
توانِ دوست داشتن و دوست داشته‌شدن
توانِ شنفتن
توانِ دیدن و گفتن
توانِ اندُه‌گین و شادمان شدن
توانِ خندیدن به وسعتِ دل، توان گریستن ازسُویدای جان
توانِ گردن به‌غرور برافراشتن در ارتفاع شُکوه‌ناکِ فروتنی
توانِ جلیلِ به‌دوش بردنِ بارِ امانت
و توانِ غم‌ناکِ تحملِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی‌ِعریان
.
انسان
دشواری وظیفه است.
.
دستانِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به‌جان در برکشم
هرنغمه و هر چشمه و هرپرنده
هربَدرِ کامل و هر پگاهِ دیگر
هر قله و هر درخت و هرانسانِ دیگر را.
.
رخصتِ زیستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم
دست و دهان بسته گذشتیم
و منظرِ جهان را
تنها
از رخنه‌ی تنگ‌چشمی حصارِ شرارت دیدیم و
اکنون
درِ کوتاهِ بی کوبه در برابر و
آنک اشارتِ دربانِ منتظر!-
.
دالانِ تنگی را که در‌نوشته‌ام
به‌وداع
فرا پُشت می‌نگرم:
.
فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
.
به‌جان منت پذیرم و حق گزارم!
(چنین گفت بامدادِ خسته.)

پهلوان پنبه‌ها...

2010-07-23T16:06:00.005+04:30

.
سایت ((جامعه شناسی زمینی)) مطلب جالبی دارد در مورد حسین رضازاده که قرار بود جهان پهلوان جدید ایران باشد و متاسفانه (مثل خیلی چیزهای دیگر) تقلبی از آب درآمد. بدنیست که این مطلب را اینجا ببینید.
.

فیس بوک نشین‌های مبتکر

2010-07-21T21:07:00.004+04:30

دوستان عزیز خارج نشین به‌تازگی چیز‌های جدیدی کشف کرده‌اند!!! می‌آیند در فیس بوک و جاهای دیگر به‌اسمی مستعار حرف می‌زنند و شعار می‌دهند و از انواع عکس‌های غیرمجاز(در ایران) استفاده می‌کنند و احتمالا فکر می‌کنند خیلی هم کارهای باحالی انجام داده‌اند. بعد توضیح هم می‌دهند که علت استفاده از اسامی مستعار برای این‌است که اگر روزی برای دیدن پاپی و مامی تصمیم گرفتند به ایران بیایند مشکلی نداشته باشند.

حالا باید در نظر گرفت حالِ آن بیچاره‌ی مظلوم‌ دور از سیاستی را که ناگهان در صفحه‌فیس بوک یا در ای‌میل‌اش یک عکس بزرگ شاه و فرح و یک چنین چیزهایی با شعارهای دهن پر کن آنچنانی می‌بیند و فکر می‌کند اگر ...

خیلی دور نیست از زمانی که بعضی از حضراتِ پیر و پاتیل در کانال‌های ماهواره‌ای می‌نشستند و در حالی که بویِ عطر و اودوکلنشان از پای تلوزیون هم احساس می‌شد مستقیم در دوربین نگاه می‌کردندو ملت ایران را بی‌غیرت می‌نامیدند چرا که لابد انتظار داشتند این مردم برای پس گرفتن ویلای کلاردشتشان بروند در خیابان و زنده باد مرده باد بگویند.

عزیزان اگر می‌خواهید کمکی به میهنتان بکنید بدانید که در جهان سوم بیش از هر چیز نیاز به کارفرهنگی هست و روشنگری!

کاش می‌شد نمونه‌هایش را اینجا نشان بدهم

این یکی حتما به بهشت می‌رود!

2010-07-19T12:55:00.003+04:30

خوب که نگاهش می‌کنی هیچ چیزخاصی درچشمانش نمی‌بینی، حداقل من یکی که ندیدم. این عکس می توانست در روزنامه‌ها چاپ شود و عنوانش هم این باشد:

آقای بهزاد امیری، نفرِ اول آزمون سراسری در رشته‌ی ریاضی.

آقای منصور تقی‌پور، امید اول گل‌زنی در تیم ملی فوتبال نوجوانان.

آقای حسین اسماعیل زاده، قهرمان طلایی تکواندو جهان.

آقای احمد پورتراب، مخترع و مبتکر بلوچ که موفق به ثبت اختراعش در زمینه استفاده از انرژی خورشیدی شد.

آقای تیمور جعفری، بازیگر جدید و موفق فیلم‌ جدید داریوش مهرجویی.

و یا حتی :

آقای رسول کشوری، برنده‌ی خوش شانس جایزه‌ی بزرگ بانک ملت...

اما هیچ‌کدام از این‌ها نبود و نیست. این نوجوان که حتی اسمش را هم نمی‌دانم مسئول مرگ و مجروح شدن ده‌ها انسان است. یکی از عوامل بمب گذاری زاهدان!

واقعا چی‌چیزی در ذهنش می‌گذشت در آن لحظاتِ آخر، قبل از اینکه دگمه‌ای را بزند یا تسمه‌ای را بکشد؟

راستی درسی هم خوانده بود؟ اهل فوتبال بود؟ به‌هواداری کدام تیم فریاد می‌زد؟ تابه‌حال دریا رادیده بود؟ برف را چطور؟ هیچ تصوری از ماهواره و اینترنت داشت؟ هیچ وقت عاشق شده بود؟ اصلا می‌دانست عشق یعنی چه؟ حافظ را می‌شناخت؟ خیام وسعدی و فردوسی را چه؟ می‌دانست که فروغ و شاملو اخوان چه کسانی بودند؟ شهربازی تهران را دیده بود؟ می‌دانست که خوردن بستنی قیفی بلند در جلوی فواره‌های پارک ملت چه حالی دارد؟ کاش می‌شد نظرش را درمورد قهرمانی اسپانیا درجام جهانی بدانیم. کاش می‌توانست لذت آسانسور سواری در ساختمان‌های بلند را تجربه کند. کاش بلد بود با موبایلش برای دوست دخترش جوک‌های آنچنانی بفرستد. کاش می‌توانست عاشق باشد. کاش عشق را دیده بود. کاش عشق را و ایمان را و درس زندگی را آموخته بود. کاش به‌او آموخته بودیم آنچه را باید می‌آموخت. کاش طردش نکرده بودیم. کاش امکاناتی همانند امکانات فرزندان خود برایش مهیا کرده بودیم. کاش با مرزبندی‌های سیاسی و مذهبی و ایدئولوژیک از خودمان جدایش نمی‌کردیم. کاش رهایش نکرده بودیم...